kluiven – Dutch verb conjugation

Dutch verb forms of kluiven

Nominal Forms

Infinitive - Onbepaalde wijs: kluiven
Present participle - Tegenwoordig deelwoord: kluivend
Past participle - Verleden deelwoord: gekloven

Cognates

-

Indicative - Aantonende wijs

Present

Onvoltooid tegenwoordige tijd [o t t]

ikkluif
jijkluift
hijkluift
wijkluiven
julliekluiven
zijkluiven

Present Perfect

Voltooid tegenwoordige tijd [v t t]

ikheb gekloven
jijhebt gekloven
hijheeft gekloven
wijhebben gekloven
julliehebben gekloven
zijhebben gekloven

Past

Onvoltooid verleden tijd [o v t]

ikkloof
jijkloof
hijkloof
wijkloven
julliekloven
zijkloven

Past Perfect

Voltooid verleden tijd [v v t]

ikhad gekloven
jijhad gekloven
hijhad gekloven
wijhadden gekloven
julliehadden gekloven
zijhadden gekloven

Future

Onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd [o t t t]

ikzal kluiven
jijzult kluiven
hijzal kluiven
wijzullen kluiven
julliezullen kluiven
zijzullen kluiven

Future Perfect

Voltooid tegenwoordige toekomende tijd [v t t t]

ikzal gekloven hebben
jijzult gekloven hebben
hijzal gekloven hebben
wijzullen gekloven hebben
julliezullen gekloven hebben
zijzullen gekloven hebben

Conditional

Imperfect

Onvoltooid verleden toekomende tijd [o v t t]

ikzou kluiven
jijzou kluiven
hijzou kluiven
wijzouden kluiven
julliezouden kluiven
zijzouden kluiven

Perfect

Voltooid verleden toekomende tijd [v v t t]

ikzou gekloven hebben
jijzou gekloven hebben
hijzou gekloven hebben
wijzouden gekloven hebben
julliezouden gekloven hebben
zijzouden gekloven hebben

Imperative - Gebiedende wijs

jijkluif

Translations

Synonyms & Antonyms

Synonyms

sabbelen
kauwen, zuigen
smikkelen
knabbelen, peuzelen, smullen, snoepen

Sample Sentences

  • [...] en op de vlakte gekomen waren. Daar gekomen hadden wij genoeg te zien. In de eerste plaats zagen wij een paard, dat de wolven gedood hadden, en waar wel een dozijn aan bezig waren de beenen af te kluiven, want het vleesch was er reeds geheel af. Wij achtten het niet geraden hen in hunnen maaltijd te storen, en zij sloegen op ons geen acht. Vrijdag wilde op hen schieten, maar ik verbood het, want ik [...] (Robinson Crusoe)

Etymology

From Middle Dutch cluven, from Old Dutch *klūvon, from Proto-West Germanic *klūbōn. Originally a weak verb, it became strong by analogy with other verbs. See: Old Dutch '*klūvon'.

Additional Information