Formes no personals
Infinitiu:
arrupir
Gerundi:
arrupint
Participi:
Cognates
-
Indicatiu
Present
| me'n | arrupeixo; arrupo |
| te'n | arrupeixes; arrups |
| se'n | arrupeix; arrup |
| ens en | arrupim |
| us en | arrupiu |
| se'n | arrupeixen; arrupen |
Perfet
| me'n | he arrupit |
| te'n | has arrupit |
| se'n | ha arrupit |
| ens en | hem arrupit |
| us en | heu arrupit |
| se'n | han arrupit |
Imperfet
| me'n | arrupia |
| te'n | arrupies |
| se'n | arrupia |
| ens en | arrupíem |
| us en | arrupíeu |
| se'n | arrupien |
Plusquamperfet
| me'n | havia arrupit |
| te'n | havies arrupit |
| se'n | havia arrupit |
| ens en | havíem arrupit |
| us en | havíeu arrupit |
| se'n | havien arrupit |
Futur simple
| me'n | arrupiré |
| te'n | arrupiràs |
| se'n | arrupirà |
| ens en | arrupirem |
| us en | arrupireu |
| se'n | arrupiran |
Futur perfet
| me'n | hauré arrupit |
| te'n | hauràs arrupit |
| se'n | haurà arrupit |
| ens en | haurem arrupit |
| us en | haureu arrupit |
| se'n | hauran arrupit |
Passat simple
| me'n | arrupí |
| te'n | arrupires |
| se'n | arrupí |
| ens en | arrupírem |
| us en | arrupíreu |
| se'n | arrupíren |
Passat anterior
| me'n | haguí arrupit |
| te'n | hagueres arrupit |
| se'n | hagué arrupit |
| ens en | haguérem arrupit |
| us en | haguéreu arrupit |
| se'n | haguéren arrupit |
Passat perifràstic
| me'n | vaig arrupir |
| te'n | vas arrupir |
| se'n | va arrupir |
| ens en | vam arrupir |
| us en | vau arrupir |
| se'n | van arrupir |
Passat anterior perifràsticr
| me'n | vaig haver arrupit |
| te'n | vas haver arrupit |
| se'n | va haver arrupit |
| ens en | vam haver arrupit |
| us en | vau haver arrupit |
| se'n | van haver arrupit |
Condicional
| me'n | arrupiria |
| te'n | arrupiries |
| se'n | arrupiria |
| ens en | arrupiríem |
| us en | arrupiríeu |
| se'n | arrupirien |
Condicional perfet
| me'n | hauria; haguera arrupit |
| te'n | hauries; hagueres arrupit |
| se'n | hauria; haguera arrupit |
| ens en | hauríem; haguérem arrupit |
| us en | hauríeu; haguéreu arrupit |
| se'n | haurien; hagueren arrupit |
Subjuntiu
Present
| me'n | arrupeixi; arrupi |
| te'n | arrupeixis; arrupis |
| se'n | arrupeixi; arrupi |
| ens en | arrupim |
| us en | arrupiu |
| se'n | arrupeixin; arrupin |
Perfet
| me'n | hagi arrupit |
| te'n | hagis arrupit |
| se'n | hagi arrupit |
| ens en | hàgim arrupit |
| us en | hàgiu arrupit |
| se'n | hagin arrupit |
Imperfet
| me'n | arrupís |
| te'n | arrupissis |
| se'n | arrupís |
| ens en | arrupíssim |
| us en | arrupíssiu |
| se'n | arrupissin |
Plusquamperfet
| me'n | hagués arrupit |
| te'n | haguessis arrupit |
| se'n | hagués arrupit |
| ens en | haguéssim arrupit |
| us en | haguéssiu arrupit |
| se'n | haguessin arrupit |
Imperative
| te'n | arrupeix; arrup |
| se'n | arrupeixi; arrupi |
| ens en | arrupim |
| us en | arrupiu |
| se'n | arrupeixin; arrupin |
Verbs similar to 'arrupir-se'
arrasir-se,
arrodir-se,
arruar-se,
arrogar-se,
atrevir-se,
carpir-se,
cruspir-se,
abaltir-se,
abrinar-se,
abromar-se,
Translations
Etymology
Additional Information
arrupir-se [c. 1800; d'origen incert, probablement d'un encreuament entre sinònims més antics, com
arronsar i
ajupir o
arraulir]
v pron Contreure i estrènyer els músculs del cos. Dormir arrupit
com les gallines.