wezen – Dutch verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive - Onbepaalde wijs: zijn; wezen
Present participle - Tegenwoordig deelwoord: zijnd
Past participle - Verleden deelwoord: geweest

Cognates

Indicative - Aantonende wijs

Present

Onvoltooid tegenwoordige tijd [o t t]

ik	ben
jij	bent
hij	is
wij	zijn
jullie	zijn
zij	zijn

Present Perfect

Voltooid tegenwoordige tijd [v t t]

ik	ben geweest
jij	bent geweest
hij	is geweest
wij	zijn geweest
jullie	zijn geweest
zij	zijn geweest

Past

Onvoltooid verleden tijd [o v t]

ik	was
jij	was
hij	was
wij	waren
jullie	waren
zij	waren

Past Perfect

Voltooid verleden tijd [v v t]

ik	was geweest
jij	was geweest
hij	was geweest
wij	waren geweest
jullie	waren geweest
zij	waren geweest

Future

Onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd [o t t t]

ik	zal zijn; wezen
jij	zult zijn; wezen
hij	zal zijn; wezen
wij	zullen zijn; wezen
jullie	zullen zijn; wezen
zij	zullen zijn; wezen

Future Perfect

Voltooid tegenwoordige toekomende tijd [v t t t]

ik	zal geweest zijn
jij	zult geweest zijn
hij	zal geweest zijn
wij	zullen geweest zijn
jullie	zullen geweest zijn
zij	zullen geweest zijn

Conditional

Imperfect

Onvoltooid verleden toekomende tijd [o v t t]

ik	zou zijn; wezen
jij	zou zijn; wezen
hij	zou zijn; wezen
wij	zouden zijn; wezen
jullie	zouden zijn; wezen
zij	zouden zijn; wezen

Perfect

Voltooid verleden toekomende tijd [v v t t]

ik	zou geweest zijn
jij	zou geweest zijn
hij	zou geweest zijn
wij	zouden geweest zijn
jullie	zouden geweest zijn
zij	zouden geweest zijn

Imperative - Gebiedende wijs

jij

wees

Verbs conjugated like 'wezen'

wezen, zijn,

Verbs similar to 'wezen'

lezen, wegen, weren, weten, weven, beven, bezien, delen, deren, eren,

Translations

Synonyms & Antonyms

Sample Sentences

[...] was, en dat zij daar op verren afstand zeer juist mede weten te treffen; ik hield mij dus op een voegzamen afstand, maar gaf hun door teekens te kennen, dat ik voornamelijk wat eten wenschte. Zij wezen mij, dat ik de boot stil zou doen liggen, en dat zij mij wat spijs zouden bezorgen. Ik streek mijn zeil gedeeltelijk en draaide bij, en twee hunner liepen landwaarts in, en kwamen een halfuur daarna [...] (Robinson Crusoe)
[...] beschikking der Voorzienigheid erkende; welke ik thans begon te erkennen en te gelooven, dat alles ten beste schikte. Hiermede stelde ik mij tevreden, en het alle vruchtelooze wenschen, dat ik daar wezen mogt, varen. (Robinson Crusoe)
Maar, ofschoon ik wist dat het de papegaai was, en niemand anders wezen kon, duurde het eene geruime poos eer ik weder bedaard was van mijne ontroering. Eerst stond ik verwonderd hoe de vogel daar gekomen was, en dan hoe hij juist daar en nergens anders was gaan zitten. [...] (Robinson Crusoe)
[...] booten van den vasten wal konden komen, hetzij opzettelijk, hetzij door tegenwinden daarheen gedreven; dat ik er nu vijftien jaren lang geweest was, zonder schijn of schaduw van eenig menschelijk wezen te zien, en dat zoo er ten eeniger tijd, deze gekomen waren, zij waarschijnlijk zoo spoedig zij konden weder vertrokken waren, aangezien zij tot hiertoe nimmer zich hier hadden gevestigd; dat het [...] (Robinson Crusoe)
[...] was, mij hierin volstrekt niet te mengen, maar mij zoo veel mogelijk voor hen verborgen te houden, en niet het minste spoor achter te laten, waardoor zij gissen konden, dat er eenig menschelijk wezen zich op het eiland bevond. De godsdienst sterkte mij in dit voorzigtig besluit, en ik was thans door verschillende redenen overtuigd, dat ik geheel en al mijn pligt te buiten ging, als ik zulke [...] (Robinson Crusoe)
[...] December, in het drieëntwintigste jaar van mijn verblijf alhier, en daar dit de zuidelijke zonnestand (want winter kan men het niet noemen ) was, en dus mijn oogsttijd, moest ik dikwijls op het veld wezen. Op een vroegen morgen vóór den dag uitgaande, verbaasde het mij op het strand, een half uur van mij af, een groot vuur te zien, en tot mijn grooten schrik aan mijne zijde van het eiland. (Robinson Crusoe)
[...] die Vrijdag en mij in onze ledige uren, drie jaren achtereen bezig hielden, waren zoodanig, dat wij al dien tijd zoo volkomen tevreden en gelukkig waren, als men dit in deze ondermaansche wereld wezen kan. De wilde was thans een goed Christen, een beter Christen dan ik, schoon ik met grond en met dankbaarheid jegens God, zeggen durf, dat wij beide boetvaardige en berouwhebbende zondaren waren. [...] (Robinson Crusoe)

Etymology

1. From Middle Dutch wēsen, from Old Dutch wesan, from Proto-West Germanic *wesan, from Proto-Germanic *wesaną. See zijn.
2. The noun represents a substantivization of the verb and is attested as such since as early as c. 1100. See: Old Dutch 'wesan', Proto-Germanic '*wesaną'.

Verbs referencing "wezen"

Afrikaans wees, Frisian, Saterlandic weze, Low Saxon wesen.