Nominal Forms
Infinitive:
finna; fynna
Past Participle:
funnin
Present participle:
Cognates
-
Indicative
Present
| iak;iæk | finner |
| þū | finner |
| han | finner |
| vī(r) | finnom |
| ī(r) | finnin |
| þē(r) | finna |
Preterite
| iak;iæk | fann |
| þū | fannt |
| han | fann |
| vī(r) | funnom |
| ī(r) | funnin |
| þē(r) | funno |
Conjunctive
Present
| iak;iæk | finne |
| þū | finne |
| han | finne |
| vī(r) | finnom |
| ī(r) | finnin |
| þē(r) | finnin |
Preterite
| iak;iæk | funne |
| þū | funne |
| han | funne |
| vī(r) | funnom |
| ī(r) | funnin |
| þē(r) | funnin |
Imperative
| þū | finne |
| vī(r) | finnom |
| ī(r) | finnin |
Verbs conjugated like 'finna'
binda,
brighþa,
brinna,
brista,
brynna,
brysta,
bynda,
drikka,
drykka,
finna,
forswinna,
forswynna,
fynna,
klinga,
rinda,
rinna,
slinta,
slippa,
spinna,
springa, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'finna'
fynna,
hinna,
inna,
minna,
rinna,
vinna,
binda,
brinna,
fæmna,
fiæla,
Etymology
From Old Norse finna, from Proto-Germanic *finþaną. See: Proto-Germanic '
*finþaną'.
Verbs referencing "finna"
Swedish
finna.