finna – Old Swedish verb conjugation

Old Swedish verb forms of finna

Nominal Forms

Infinitive: finna; fynna
Past Participle: funnin
Present participle:

Cognates

-

Indicative

Present

iak;iækfinner
þūfinner
hanfinner
vī(r)finnom
ī(r)finnin
þē(r)finna

Preterite

iak;iækfann
þūfannt
hanfann
vī(r)funnom
ī(r)funnin
þē(r)funno

Conjunctive

Present

iak;iækfinne
þūfinne
hanfinne
vī(r)finnom
ī(r)finnin
þē(r)finnin

Preterite

iak;iækfunne
þūfunne
hanfunne
vī(r)funnom
ī(r)funnin
þē(r)funnin

Imperative

þūfinne
vī(r)finnom
ī(r)finnin

Verbs conjugated like 'finna'

binda, brighþa, brinna, brista, brynna, brysta, bynda, drikka, drykka, finna, forswinna, forswynna, fynna, klinga, rinda, rinna, slinta, slippa, spinna, springa, etc. (List truncated at 20 verbs)

Verbs similar to 'finna'

fynna, hinna, inna, minna, rinna, vinna, binda, brinna, fæmna, fiæla,

Etymology

From Old Norse finna, from Proto-Germanic *finþaną. See: Proto-Germanic '*finþaną'.

Verbs referencing "finna"

Swedish finna.