schéngen – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive schéngen
Past participle geschéngt

Cognates

Indicative

Present

ech	schéngen
du	schéngs
hien;si;hatt;et	schéngt
mir	schéngen
dir	schéngt
si	schéngen

Preterite

Perfect

ech	hu geschéngt
du	hues geschéngt
hien;si;hatt;et	huet geschéngt
mir	hu geschéngt
dir	hutt geschéngt
si	hu geschéngt

Pluperfect

ech	hat geschéngt
du	has geschéngt
hien;si;hatt;et	hat geschéngt
mir	hate geschéngt
dir	hat geschéngt
si	hate geschéngt

Future I

ech	wäert schéngen
du	wäerts schéngen
hien;si;hatt;et	wäert schéngen
mir	wäerte schéngen
dir	wäert schéngen
si	wäerte schéngen

Future II

ech	wäert geschéngt hunn
du	wäerts geschéngt hunn
hien;si;hatt;et	wäert geschéngt hunn
mir	wäerte geschéngt hunn
dir	wäert geschéngt hunn
si	wäerte geschéngt hunn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif schéngen
du	géifs schéngen
hien;si;hatt;et	géif schéngen
mir	géife schéngen
dir	géift schéngen
si	géife schéngen

Conjunctive II Perfect

ech	hätt geschéngt
du	häss geschéngt
hien;si;hatt;et	hätt geschéngt
mir	hätte geschéngt
dir	hätt geschéngt
si	hätte geschéngt

Simple Conjunctive II

Imperative

Singular	schéng
Plural	schéngt

Verbs conjugated like schéngen

afferen, ahnen, akeren, ankeren, anäscheren, abauen, abéien, abëtonéieren, abiergeren, ablennen, abuddelen, anchecken, acrèmen, andäitschen, andämmen, andecken, andeelen, andrécken, andréien, andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)

Translations

beam, to emit light

shine, to emit light

Etymology

1. From Middle High German schīnen, from Old High German skīnan, from Proto-West Germanic *skīnan.
2. Cognate with German scheinen, Dutch schijnen, English shine, Icelandic skína, Swedish skina. See: Middle High German 'schīnen', Old High German 'skīnan', German, old spelling 'scheinen', Dutch 'schijnen', English 'shine', Icelandic 'skína', Swedish 'skina'.