succurro – Latin verb conjugation

Latin verb forms of succurro

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): succurrō

Active Nominal Forms

Infinitive: succúrrere
Present participle: succurrēns; succurréntis
Future participle: succursúrus
Gerund: succurréndum
Gerundive: succurréndus

Passive Nominal Forms

Infinitive: succúrrere
Perfect participle: succursum



Active

Indicative

Present

egosuccurrō
tūsuccurris
issuccurrit
nōssuccúrrimus
vōssuccúrritis
iīsuccurrunt

Imperfect

egosuccurrḗbam
tūsuccurrḗbās
issuccurrḗbat
nōssuccurrēbā́mus
vōssuccurrēbā́tis
iīsuccurrḗbant

I Future

egosuccurram
tūsuccurrēs
issuccurret
nōssuccurrḗmus
vōssuccurrḗtis
iīsuccurrent

Perfect

egosuccurrī
tūsuccurrístī
issuccurrit
nōssuccurrimus
vōssuccurrístis
iīsuccurrḗrunt

Pluperfect

egosuccúrreram
tūsuccúrrerās
issuccúrrerat
nōssuccurrerā́mus
vōssuccurrerā́tis
iīsuccúrrerant

II Future

egosuccúrrerō
tūsuccúrreris
issuccúrrerit
nōssuccurrérimus
vōssuccurréritis
iīsuccúrrerint

Subjunctive

Present

egosuccurram
tūsuccurrās
issuccurrat
nōssuccurrā́mus
vōssuccurrā́tis
iīsuccurrant

Imperfect

egosuccurrerem
tūsuccurrerēs
issuccurreret
nōssuccurrerḗmus
vōssuccurrerḗtis
iīsuccurrerent








Perfect

egosuccúrrerim
tūsuccúrreris
issuccúrrerit
nōssuccurrérimus
vōssuccurréritis
iīsuccúrrerint

Pluperfect

egosuccurríssem
tūsuccurríssēs
issuccurrísset
nōssuccurrissḗmus
vōssuccurrissḗtis
iīsuccurríssent

I Imperative

tūsuccurre
vōssuccúrrite

II Imperative

tūsuccúrritō
issuccúrritō
vōssuccurritṓte
iīsuccurrúntō

Passive

Indicative

Present

egosuccurror
tūsuccúrreris
issuccúrritur
nōssuccúrrimur
vōssuccurríminī
iīsuccurrúntur

Imperfect

egosuccurrḗbar
tūsuccurrēbā́ris
issuccurrēbā́tur
nōssuccurrēbā́mur
vōssuccurrēbā́minī
iīsuccurrēbántur

I Future

egosuccurrar
tūsuccurrḗris
issuccurrḗtur
nōssuccurrḗmur
vōssuccurrḗminī
iīsuccurréntur

Perfect

egosuccursus sum
tūsuccursus es
issuccursus est
nōssuccursī sumus
vōssuccursī estis
iīsuccursī sunt

Pluperfect

egosuccursus eram
tūsuccursus erās
issuccursus erat
nōssuccursī erāmus
vōssuccursī erātis
iīsuccursī erant

II Future

egosuccursus erō
tūsuccursus eris
issuccursus erit
nōssuccursī erimus
vōssuccursī eritis
iīsuccursī erunt

Subjunctive

Present

egosuccurrar
tūsuccurrā́ris
issuccurrā́tur
nōssuccurrā́mur
vōssuccurrā́minī
iīsuccurrā́ntur

Imperfect

egosuccurrerer
tūsuccurrerḗris
issuccurrerḗtur
nōssuccurrerḗmur
vōssuccurrerḗminī
iīsuccurrerḗntur








Perfect

egosuccursus sim
tūsuccursus sīs
issuccursus sit
nōssuccursī sīmus
vōssuccursī sītis
iīsuccursī sint

Pluperfect

egosuccursus essem
tūsuccursus essēs
issuccursus esset
nōssuccursī essēmus
vōssuccursī essētis
iīsuccursī essent

Verbs conjugated like 'succurro'

absisto, accurro, addisco, appello, assisto, attendo, attingo, attollo, cano, circumsisto, compello, concurro, condisco, consisto, contendo, contingo, curro, decurro, dedisco, depello, etc. (List truncated at 20 verbs)

Translations

  • save, to help someone to survive, or rescue someone
  • Etymology

    1. Etymology tree
    2. Proto-Indo-European *upó
    3. Proto-Italic *supo
    4. Latin sub
    5. Latin sub-
    6. Latin currō
    7. Latin succurrō
    8. From sub- + currō.

    Verbs referencing "succurro"

    English succour.

    Additional Information

    Verbs belonging to this group
    1. either have reduplication in the perfect or
    2. they are compounds of the verbs with reduplication

    Cognates

    -

    Sample Sentences

    • Potesne mihi succurrere, quaeso? (Can you help me please?)
    • This place is where the deads delight in helping the livings. [Hic locus est ubi mortui gaudent succurrere vivis]
    • prōvolat in medium, et magnā ‘succurrite!’ vōce (Metellus rushes into [their] midst, and with a loud voice exclaims: “Make haste to help! It is no help to cry.”
    • (The Temple of Vesta afire, Lucius Caecilius Metellus (consul 251 BC) addresses the Vestal Virgins.)) [8 CE, Ovidius, Fasti 6.443–444]
    • Succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit. (Vorenus, [though] hostile to this man, rushes to [his] aid and helpes the one in peril.) [c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 5.44]

    Vulgate Verses