specio – Latin verb conjugation

Latin verb forms of specio

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): speciō

Active Nominal Forms

Infinitive: spécere
Present participle: speciēns; speciéntis
Future participle: spectúrus
Gerund: speciéndum
Gerundive: speciéndus

Passive Nominal Forms

Infinitive: spécere
Perfect participle: spectum



Active

Indicative

Present

egospeciō
tūspecīs
isspecit
nōsspecī́mus
vōsspecī́tis
iīspeciunt

Imperfect

egospeciḗbam
tūspeciḗbās
isspeciḗbat
nōsspeciēbā́mus
vōsspeciēbā́tis
iīspeciḗbant

I Future

egospeciam
tūspeciēs
isspeciet
nōsspeciḗmus
vōsspeciḗtis
iīspecient

Perfect

egospexī
tūspexístī
isspexit
nōsspeximus
vōsspexístis
iīspexḗrunt

Pluperfect

egospéxeram
tūspéxerās
isspéxerat
nōsspexerā́mus
vōsspexerā́tis
iīspéxerant

II Future

egospéxerō
tūspéxeris
isspéxerit
nōsspexérimus
vōsspexéritis
iīspéxerint

Subjunctive

Present

egospeciam
tūspeciās
isspeciat
nōsspeciā́mus
vōsspeciā́tis
iīspeciant

Imperfect

egospécerem
tūspécerēs
isspéceret
nōsspecerḗmus
vōsspecerḗtis
iīspécerent








Perfect

egospéxerim
tūspéxeris
isspéxerit
nōsspexérimus
vōsspexéritis
iīspéxerint

Pluperfect

egospexíssem
tūspexíssēs
isspexísset
nōsspexissḗmus
vōsspexissḗtis
iīspexíssent

I Imperative

tūspece
vōsspecī́te

II Imperative

tūspecī́tō
isspecī́tō
vōsspecītṓte
iīspeciúntō

Passive

Indicative

Present

egospécior
tūspecī́ris
isspecī́tur
nōsspecī́mur
vōsspecī́minī
iīspeciúntur

Imperfect

egospeciḗbar
tūspeciēbā́ris
isspeciēbā́tur
nōsspeciēbā́mur
vōsspeciēbā́minī
iīspeciēbántur

I Future

egospeciar
tūspeciḗris
isspeciḗtur
nōsspeciḗmur
vōsspeciḗminī
iīspeciéntur

Perfect

egospectus sum
tūspectus es
isspectus est
nōsspectī sumus
vōsspectī estis
iīspectī sunt

Pluperfect

egospectus eram
tūspectus erās
isspectus erat
nōsspectī erāmus
vōsspectī erātis
iīspectī erant

II Future

egospectus erō
tūspectus eris
isspectus erit
nōsspectī erimus
vōsspectī eritis
iīspectī erunt

Subjunctive

Present

egospéciar
tūspeciā́ris
isspeciā́tur
nōsspeciā́mur
vōsspeciā́minī
iīspeciā́ntur

Imperfect

egospécerer
tūspecerḗris
isspecerḗtur
nōsspecerḗmur
vōsspecerḗminī
iīspecerḗntur








Perfect

egospectus sim
tūspectus sīs
isspectus sit
nōsspectī sīmus
vōsspectī sītis
iīspectī sint

Pluperfect

egospectus essem
tūspectus essēs
isspectus esset
nōsspectī essēmus
vōsspectī essētis
iīspectī essent

Verbs similar to 'specio'

specto, aperio, aspecto, aspicio, operio, pecco, pecto, saepio, saevio, sancio,

Translations

  • watch, to look at for a period of time
  • watch, to observe
  • Etymology

    1. Inherited from Proto-Italic *spekjō, from Proto-Indo-European *spéḱyeti.
    2. Cognates include Ancient Greek σκέπτομαι (sképtomai), Avestan 𐬯𐬞𐬀𐬯𐬫𐬈𐬌𐬙𐬌 (spasyeⁱti), and Sanskrit पश्यति (páśyati). See: Proto-Italic '*spekjō', Proto-Italic '*spekjō', Proto-Indo-European '*spéḱyeti', Sanskrit 'पश्यति'.

    Verbs referencing "specio"

    Norwegian, nynorsk spå.

    Additional Information

    Cognates

    -

    Sample Sentences

    • Spectare dictum ab antiquo, quo etiam Ennius usus: "Quos Epulo postquam spexit" . . . et quod in auguriis etiam nunc augures dicunt avem specere. Consuetudo comunis quae cum praeverbis coniunta fuerunt etiam nunc servat, ut aspicio, conspicio, respicio, suspicio, despicio (Spectare derives from an old word, which Ennius also used: "After Epulo saw them" . . . and because even now, in the taking of auguries, some augurs say specere [to watch] a bird. Common custom still preserves compounds joined with preverbs, such as aspicio, conspicio, respicio, suspicio, despicio) [116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, De Lingua Latina 82]
    • spicit quoque sine praepositione dixerunt antiqui . . . et spexit. Ennius lib. XVI: quos ubi rex Epulo spexit de cotibus celsis (The ancients also used to say spicit [sees] without a preposition and spexit [saw]. Ennius. Book 19: "When the king Epulo saw them from the high rocks") [c. 2nd century, Sextus Pompeius Festus, De Verborum Significatione 446.2–5]

    Vulgate Verses