averrunco – Latin verb conjugation

Latin verb forms of averrunco

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): āverruncō

Active Nominal Forms

Infinitive: averruncā́re
Present participle: averruncāns; averruncántis
Future participle: averruncātúrus
Gerund: averruncándum
Gerundive: averruncándus

Passive Nominal Forms

Infinitive: averruncā́re
Perfect participle: averruncā́tum



Active

Indicative

Present

egoaverruncō
tūaverruncās
isaverruncat
nōsaverruncā́mus
vōsaverruncā́tis
iīaverruncant

Imperfect

egoaverruncā́bam
tūaverruncā́bās
isaverruncā́bat
nōsaverruncābā́mus
vōsaverruncābā́tis
iīaverruncā́bant

I Future

egoaverruncā́bō
tūaverruncā́bis
isaverruncā́bit
nōsaverruncā́bimus
vōsaverruncā́bitis
iīaverruncā́bunt

Perfect

egoaverruncā́vī
tūaverruncāvístī
isaverruncā́vit
nōsaverruncā́vimus
vōsaverruncāvístis
iīaverruncāvḗrunt

Pluperfect

egoaverruncā́veram
tūaverruncā́verās
isaverruncā́verat
nōsaverruncāverā́mus
vōsaverruncāverā́tis
iīaverruncā́verant

II Future

egoaverruncā́verō
tūaverruncā́veris
isaverruncā́verit
nōsaverruncāvérimus
vōsaverruncāvéritis
iīaverruncā́verint

Subjunctive

Present

egoaverruncem
tūaverruncēs
isaverruncet
nōsaverruncḗmus
vōsaverruncḗtis
iīaverruncent

Imperfect

egoaverruncā́rem
tūaverruncā́rēs
isaverruncā́ret
nōsaverruncārḗmus
vōsaverruncārḗtis
iīaverruncā́rent








Perfect

egoaverruncā́verim
tūaverruncā́veris
isaverruncā́verit
nōsaverruncāvérimus
vōsaverruncāvéritis
iīaverruncā́verint

Pluperfect

egoaverruncāvíssem
tūaverruncāvíssēs
isaverruncāvísset
nōsaverruncāvissḗmus
vōsaverruncāvissḗtis
iīaverruncāvíssent

I Imperative

tūaverruncā
vōsaverruncā́te

II Imperative

tūaverruncā́tō
isaverruncā́tō
vōsaverruncātṓte
iīaverruncántō

Passive

Indicative

Present

egoaverruncor
tūaverruncā́ris
isaverruncā́tur
nōsaverruncā́mur
vōsaverruncā́minī
iīaverruncántur

Imperfect

egoaverruncā́bar
tūaverruncābā́ris
isaverruncābā́tur
nōsaverruncābā́mur
vōsaverruncābā́minī
iīaverruncābántur

I Future

egoaverruncā́bor
tūaverruncā́beris
isaverruncā́bitur
nōsaverruncā́bimur
vōsaverruncābíminī
iīaverruncābúntur

Perfect

egoaverruncā́tus sum
tūaverruncā́tus es
isaverruncā́tus est
nōsaverruncā́tī sumus
vōsaverruncā́tī estis
iīaverruncā́tī sunt

Pluperfect

egoaverruncā́tus eram
tūaverruncā́tus erās
isaverruncā́tus erat
nōsaverruncā́tī erāmus
vōsaverruncā́tī erātis
iīaverruncā́tī erant

II Future

egoaverruncā́tus erō
tūaverruncā́tus eris
isaverruncā́tus erit
nōsaverruncā́tī erimus
vōsaverruncā́tī eritis
iīaverruncā́tī erunt

Subjunctive

Present

egoaverruncer
tūaverruncḗris
isaverruncḗtur
nōsaverruncḗmur
vōsaverruncḗminī
iīaverruncḗntur

Imperfect

egoaverruncā́rer
tūaverruncārḗris
isaverruncārḗtur
nōsaverruncārḗmur
vōsaverruncārḗminī
iīaverruncārḗntur








Perfect

egoaverruncā́tus sim
tūaverruncā́tus sīs
isaverruncā́tus sit
nōsaverruncā́tī sīmus
vōsaverruncā́tī sītis
iīaverruncā́tī sint

Pluperfect

egoaverruncā́tus essem
tūaverruncā́tus essēs
isaverruncā́tus esset
nōsaverruncā́tī essēmus
vōsaverruncā́tī essētis
iīaverruncā́tī essent

Verbs conjugated like 'averrunco'

abalieno, aberro, abiudico, abiuro, ablego, abnego, abomino, abominor, abrogo, abstulo, abundo, accelero, accerso, acclamo, acclino, accommodo, accumulo, accuro, accuso, acervo, etc. (List truncated at 20 verbs)

Translations

Etymology

From ab- + verruncō (“(religion) to turn out well”), from Old Latin *verruncus (possibly still seen in Āverruncus), perhaps from Proto-Indo-European *wrs-on-ko-s, itself from an adjective *wrs-on- (“who sweeps”). See verro (“to sweep out”) and -cus.

Additional Information

Cognates

-

Sample Sentences

  • Dī āverruncent! (The gods forbid!)
  • Mārs pater, tē precor quaesōque, uti [...] tū morbōs vīsōs invīsōsque, viduertātem vāstitūdinemque, calamitātēs intemperiāsque prohibēssīs dēfendēs āverruncēsque. ((please add an English translation of this quotation)) [234 BCE – 149 BCE, Marcus Porcius Cato, De agri cultura 141]
  • Hos ubi nocturnos visus inter se consules contulerunt, placuit auerruncandae deum irae uictimas caedi;[…] ((please add an English translation of this quotation)) [27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita VIII.6]

Vulgate Verses