Infinitive
| Nominative | rimen |
| Genitive | rimens |
| Dative | rimene |
Indicative
Present
| 1st sing. | rime |
| 2nd sing. | rijms; rimes |
| 3rd sing. | rijmt; rimet |
| 1st plur. | rimen |
| 2nd plur. | rijmt; rimet |
| 3rd plur. | rimen |
Past
Subjunctive
Present
| 1st sing. | rime |
| 2nd sing. | rijms; rimes |
| 3rd sing. | rime |
| 1st plur. | rimen |
| 2nd plur. | rijmt; rimet |
| 3rd plur. | rimen |
Past
Imperative
| Singular | rijm; rime |
| Plural | rijmt; rimet |
Verbs conjugated like rimen
rimen,
Etymology
From Old Dutch *rīman, from Proto-Germanic *rīmaną. See: Proto-Germanic '
*rīmaną'.
Sample Sentences
Cognates
-