þicgan – Old English verb conjugation

Old English verb forms of þicgan

Infinitive

þiċġan
þiċġenne

Participles

Presentþiċġende
Past(ġe)þeġen

Indicative

Present

1st sing.þiċġe
2nd sing.þiġst
3rd sing.þiġþ
1st plur.þiċġaþ
2nd plur.þiċġaþ
3rd plur.þiċġaþ

Past

1st sing.þeah; þah
2nd sing.þǣge; þāge
3rd sing.þeah; þah
1st plur.þǣgon; þāgon
2nd plur.þǣgon; þāgon
3rd plur.þǣgon; þāgon

Subjunctive

Present

1st sing.þiċġe
2nd sing.þiċġe
3rd sing.þiċġe
1st plur.þiċġen
2nd plur.þiċġen
3rd plur.þiċġen

Past

1st sing.þǣge; þāge
2nd sing.þǣge; þāge
3rd sing.þǣge; þāge
1st plur.þǣgen; þāgen
2nd plur.þǣgen; þāgen
3rd plur.þǣgen; þāgen

Imperative

Singularþiġe
Pluralþiċġaþ

Verbs conjugated like 'þicgan'

þicgan,

Verbs similar to 'þicgan'

licgan, þingan, aþecgan, biegan, bigan, bycgan, ciegan, cigan, dician, ecgan,

Etymology

From Proto-Germanic *þigjaną, from Proto-Indo-European *tegʰ-, *tēgʰ-. Cognate with Old Norse þiggja (Swedish tigga), Old Saxon thiggian, Old High German dikken. See: Proto-Germanic '*þigjaną', Swedish 'tigga', Old Saxon 'thiggian'.

Sample Sentences

Cognates

See the 5 cognates of þicgan