Etymology
1. fsv. väria; motsv. fd. værje (d. værge, nor. bm.
verge), fvn. verja (nor. nn. verja), got.
warjan, fsax. werian (mlt. wēren), mnl. wēren (nl. weren), ffris. wera, fht. werjan (mht. weren, t.
wehren), feng.
werian (ä. eng. were); möjl. till den rot med bet.: omsluta, hölja, som föreligger i sanskr. vṛṇóti. — Jfr BEVÄRA, v.
1, GERILLA, GEVÄR, KUVERT, NAGGVÄRJA, ORA, sbst.
2, SKEPPARE, UR, sbst.
3, VARAKTIG, adj.
3, VARNAGEL, VAST, sbst., VÄRJA, sbst., VÄRJBAR, VÄRN References:
1
2. Inherited from Old Swedish væria, from Old Norse verja, from Proto-Germanic *warjaną, from Proto-Indo-European *wer-, *(e)werwǝ-.
3. As noun; according to SO attested since c. 1452 via Karlskrönikan. Narrowed into rapier and weapon sense since late 17th century.
4. As verb; according to SO attested since late 13th century via the Westrogothic law. See: Old Swedish '
væria', Old Swedish '
væria', Proto-Germanic '
*warjaną'.
Verbs referencing "värja"
Norwegian
verge.