Nominal Forms
Infinitive:
kalla
Past Participle:
kallaþer
Present participle:
Cognates
-
Indicative
Present
| iak;iæk | kalla; kallar |
| þū | kalla; kallar |
| han | kalla; kallar |
| vī(r) | kallom |
| ī(r) | kallin |
| þē(r) | kalla |
Preterite
| iak;iæk | kallaþe |
| þū | kallaþe |
| han | kallaþe |
| vī(r) | kallaþom |
| ī(r) | kallaþin |
| þē(r) | kallaþo |
Conjunctive
Present
| iak;iæk | kalle |
| þū | kalle |
| han | kalle |
| vī(r) | kallom |
| ī(r) | kallin |
| þē(r) | kallin |
Preterite
| iak;iæk | kallaþe |
| þū | kallaþe |
| han | kallaþe |
| vī(r) | kallaþom |
| ī(r) | kallaþin |
| þē(r) | kallaþin |
Imperative
| þū | kall |
| vī(r) | kallom |
| ī(r) | kallin |
Verbs conjugated like 'kalla'
blanda,
blota,
broa,
brytias,
bælia,
drunkna,
drypia,
dødha,
elda,
falda,
fiskia,
gapa,
girna,
gnæggia,
grænia,
hæria,
kalla,
klyfia,
kruna,
kynna, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'kalla'
falla,
halla,
valla,
bella,
fælla,
falda,
fulla,
fylla,
gælla,
gala,
Etymology
From Old Norse kalla, from Proto-Germanic *kalzōną. See: Old Norse '
kalla', Proto-Germanic '
*kalzōną'.
Verbs referencing "kalla"
Swedish
kalla.