kalla – Old Swedish verb conjugation

Old Swedish verb forms of kalla

Nominal Forms

Infinitive: kalla
Past Participle: kallaþer
Present participle:

Cognates

-

Indicative

Present

iak;iækkalla; kallar
þūkalla; kallar
hankalla; kallar
vī(r)kallom
ī(r)kallin
þē(r)kalla

Preterite

iak;iækkallaþe
þūkallaþe
hankallaþe
vī(r)kallaþom
ī(r)kallaþin
þē(r)kallaþo

Conjunctive

Present

iak;iækkalle
þūkalle
hankalle
vī(r)kallom
ī(r)kallin
þē(r)kallin

Preterite

iak;iækkallaþe
þūkallaþe
hankallaþe
vī(r)kallaþom
ī(r)kallaþin
þē(r)kallaþin

Imperative

þūkall
vī(r)kallom
ī(r)kallin

Verbs conjugated like 'kalla'

blanda, blota, broa, brytias, bælia, drunkna, drypia, dødha, elda, falda, fiskia, gapa, girna, gnæggia, grænia, hæria, kalla, klyfia, kruna, kynna, etc. (List truncated at 20 verbs)

Verbs similar to 'kalla'

falla, halla, valla, bella, fælla, falda, fulla, fylla, gælla, gala,

Etymology

From Old Norse kalla, from Proto-Germanic *kalzōną. See: Old Norse 'kalla', Proto-Germanic '*kalzōną'.

Verbs referencing "kalla"

Swedish kalla.