gratan – Old Saxon verb conjugation

Old Saxon verb forms of gratan

Infinitive

grātan

Participles

Presentgrātandi
Pastgigrātan; grātan

Indicative

Present

1st sing.grātu
2nd sing.grātis
3rd sing.grātid
1st plur.grātad
2nd plur.grātad
3rd plur.grātad

Past

1st sing.grēt
2nd sing.grēti
3rd sing.grēt
1st plur.grētun
2nd plur.grētun
3rd plur.grētun

Subjunctive

Present

1st sing.grāte
2nd sing.grātes
3rd sing.grāte
1st plur.grāten
2nd plur.grāten
3rd plur.grāten

Past

1st sing.grēti
2nd sing.grētis
3rd sing.grēti
1st plur.grētin
2nd plur.grētin
3rd plur.grētin

Imperative

Singulargrāt
Pluralgrātad

Verbs conjugated like gratan

gratan,

Etymology

From Proto-West Germanic *grātan, from Proto-Germanic *grētaną (“to weep”). See: Proto-Germanic '*grētaną'.

Sample Sentences

Cognates

-