Infinitive
kennen; to kennen; kenne
Participles
| Present | kennynge; kennende |
| Past | kenned; kennt; ykenned; ykennt |
Indicative
Present
| 1st sing. | kenne |
| 2nd sing. | kennest |
| 3rd sing. | kenneth |
| 1st plur. | kennen; kenne; kenneth |
| 2nd plur. | kennen; kenne; kenneth |
| 3rd plur. | kennen; kenne; kenneth |
Past
| 1st sing. | kenned; kennede; kennte |
| 2nd sing. | kennedest; kenntest |
| 3rd sing. | kenned; kennede; kennte |
| 1st plur. | kenneden; kenned; kennede; kennten; kennte |
| 2nd plur. | kenneden; kenned; kennede; kennten; kennte |
| 3rd plur. | kenneden; kenned; kennede; kennten; kennte |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | kenne |
| 2nd sing. | kenne |
| 3rd sing. | kenne |
Past
| 1st sing. | kenned; kennede; kennte |
| 2nd sing. | kenned; kennede; kennte |
| 3rd sing. | kenned; kennede; kennte |
Imperative
| Singular | kenne |
| Plural | kenneth; kenne |
Etymology
From Old English cennan, from Proto-West Germanic *kannijan, from Proto-Germanic *kannijaną. The non-causative meaning of "know, recognize" is from influence of Old Norse kenna. See: Old English '
cennan', Proto-Germanic '
*kannijaną'.
Verbs referencing "kennen"
English
ken, Scots
ken.
Sample Sentences
Cognates
-