Infinitive
aknowen; to aknowen; aknowe
Participles
| Present | aknowynge; aknowende |
| Past | aknowen; aknowe; yaknowen; yaknowe |
Indicative
Present
| 1st sing. | aknowe |
| 2nd sing. | aknowest |
| 3rd sing. | aknoweth |
| 1st plur. | aknowen; aknowe; aknoweth |
| 2nd plur. | aknowen; aknowe; aknoweth |
| 3rd plur. | aknowen; aknowe; aknoweth |
Past
| 1st sing. | aknew |
| 2nd sing. | aknewe |
| 3rd sing. | aknew |
| 1st plur. | aknewen; aknewe |
| 2nd plur. | aknewen; aknewe |
| 3rd plur. | aknewen; aknewe |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | aknowe |
| 2nd sing. | aknowe |
| 3rd sing. | aknowe |
Past
| 1st sing. | aknewe |
| 2nd sing. | aknewe |
| 3rd sing. | aknewe |
Imperative
| Singular | aknowe |
| Plural | aknoweth; aknowe |
Etymology
From Old English ācnawan, a variant of oncnāwan, equivalent to a- + knowen.
Verbs referencing "aknowen"
English
acknowledge, English
acknow.
Sample Sentences
Cognates
-