Nominal Forms
Infinitive:
fara
Past Participle:
farin
Present participle:
Cognates
-
Indicative
Present
| iak;iæk | farer |
| þū | farer |
| han | farer |
| vī(r) | farom |
| ī(r) | farin |
| þē(r) | fara |
Preterite
| iak;iæk | fōr |
| þū | fōrt |
| han | fōr |
| vī(r) | fōrom |
| ī(r) | fōrin |
| þē(r) | fōro |
Conjunctive
Present
| iak;iæk | fare |
| þū | fare |
| han | fare |
| vī(r) | farom |
| ī(r) | farin |
| þē(r) | farin |
Preterite
| iak;iæk | fōre |
| þū | fōre |
| han | fōre |
| vī(r) | fōrom |
| ī(r) | fōrin |
| þē(r) | fōrin |
Imperative
| þū | fare |
| vī(r) | farom |
| ī(r) | farin |
Verbs conjugated like 'fara'
befala,
fara,
gala,
gnagha,
mala,
skapa,
skava,
tagha,
taka,
vraka,
Verbs similar to 'fara'
føra,
vara,
aka,
bæra,
fa,
fæla,
færma,
falda,
falla,
fla,
Etymology
From Old Norse fara, from Proto-Germanic *faraną. See: Old Norse '
fara', Proto-Germanic '
*faraną'.
Verbs referencing "fara"
Swedish
fara.