Nominal Forms
Infinitive zerspläiteren
Past participle zerspläitert
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | zerspläiteren |
| du | zerspläiters |
| hien;si;hatt;et | zerspläitert |
| mir | zerspläiteren |
| dir | zerspläitert |
| si | zerspläiteren |
Preterite
Perfect
| ech | hu zerspläitert |
| du | hues zerspläitert |
| hien;si;hatt;et | huet zerspläitert |
| mir | hu zerspläitert |
| dir | hutt zerspläitert |
| si | hu zerspläitert |
Pluperfect
| ech | hat zerspläitert |
| du | has zerspläitert |
| hien;si;hatt;et | hat zerspläitert |
| mir | hate zerspläitert |
| dir | hat zerspläitert |
| si | hate zerspläitert |
Future I
| ech | wäert zerspläiteren |
| du | wäerts zerspläiteren |
| hien;si;hatt;et | wäert zerspläiteren |
| mir | wäerte zerspläiteren |
| dir | wäert zerspläiteren |
| si | wäerte zerspläiteren |
Future II
| ech | wäert zerspläitert hunn |
| du | wäerts zerspläitert hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert zerspläitert hunn |
| mir | wäerte zerspläitert hunn |
| dir | wäert zerspläitert hunn |
| si | wäerte zerspläitert hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif zerspläiteren |
| du | géifs zerspläiteren |
| hien;si;hatt;et | géif zerspläiteren |
| mir | géife zerspläiteren |
| dir | géift zerspläiteren |
| si | géife zerspläiteren |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt zerspläitert |
| du | häss zerspläitert |
| hien;si;hatt;et | hätt zerspläitert |
| mir | hätte zerspläitert |
| dir | hätt zerspläitert |
| si | hätte zerspläitert |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | zerspläiter |
| Plural | zerspläitert |
Verbs conjugated like zerspläiteren
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
Sample Sentences