Nominal Forms
Infinitive stoen
Past participle gestanen
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | stinn |
| du | stees |
| hien;si;hatt;et | steet |
| mir | stinn |
| dir | stitt |
| si | stinn |
Preterite
| ech | stoung |
| du | stoungs |
| hien;si;hatt;et | stoung |
| mir | stoungen |
| dir | stoungt |
| si | stoungen |
Perfect
| ech | hu gestanen |
| du | hues gestanen |
| hien;si;hatt;et | huet gestanen |
| mir | hu gestanen |
| dir | hutt gestanen |
| si | hu gestanen |
Pluperfect
| ech | hat gestanen |
| du | has gestanen |
| hien;si;hatt;et | hat gestanen |
| mir | hate gestanen |
| dir | hat gestanen |
| si | hate gestanen |
Future I
| ech | wäert stoen |
| du | wäerts stoen |
| hien;si;hatt;et | wäert stoen |
| mir | wäerte stoen |
| dir | wäert stoen |
| si | wäerte stoen |
Future II
| ech | wäert gestanen hunn |
| du | wäerts gestanen hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert gestanen hunn |
| mir | wäerte gestanen hunn |
| dir | wäert gestanen hunn |
| si | wäerte gestanen hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif stoen |
| du | géifs stoen |
| hien;si;hatt;et | géif stoen |
| mir | géife stoen |
| dir | géift stoen |
| si | géife stoen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt gestanen |
| du | häss gestanen |
| hien;si;hatt;et | hätt gestanen |
| mir | hätte gestanen |
| dir | hätt gestanen |
| si | hätte gestanen |
Simple Conjunctive II
| ech | stéing |
| du | stéings |
| hien;si;hatt;et | stéing |
| mir | stéingen |
| dir | stéingt |
| si | stéingen |
Verbs conjugated like stoen
agestoen,
astoen,
ausstoen,
bestoen,
derbäistoen,
dostoen,
dropstoen,
duerchstoen,
ënnerstoen,
entstoen,
iwwerstoen,
nostoen,
ofstoen,
operstoen,
opstoen,
stoen,
ustoen,
verstoen,
zeréckstoen,
zougestoen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
From Old High German stān, stēn, from Proto-Germanic *stāną. The 2nd and 3rd persons singular of the present have -ee- from northern Old High German -ei-, in keeping with the Proto-Germanic irregular conjugation. The same alternation is found throughout Central Franconian as well as in Limburgish and Low German. The infinitive is from stān, while the other present forms are from stēn. This latter alternation is confined to westernmost Moselle Franconian. See: Proto-Germanic '
*stāną'.
Verbs referencing "stoen"
English
stand.
Sample Sentences