Nominal Forms
Infinitive grënnen
Past participle gegrënnt
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | grënnen |
| du | grënns |
| hien;si;hatt;et | grënnt |
| mir | grënnen |
| dir | grënnt |
| si | grënnen |
Preterite
Perfect
| ech | hu gegrënnt |
| du | hues gegrënnt |
| hien;si;hatt;et | huet gegrënnt |
| mir | hu gegrënnt |
| dir | hutt gegrënnt |
| si | hu gegrënnt |
Pluperfect
| ech | hat gegrënnt |
| du | has gegrënnt |
| hien;si;hatt;et | hat gegrënnt |
| mir | hate gegrënnt |
| dir | hat gegrënnt |
| si | hate gegrënnt |
Future I
| ech | wäert grënnen |
| du | wäerts grënnen |
| hien;si;hatt;et | wäert grënnen |
| mir | wäerte grënnen |
| dir | wäert grënnen |
| si | wäerte grënnen |
Future II
| ech | wäert gegrënnt hunn |
| du | wäerts gegrënnt hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert gegrënnt hunn |
| mir | wäerte gegrënnt hunn |
| dir | wäert gegrënnt hunn |
| si | wäerte gegrënnt hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif grënnen |
| du | géifs grënnen |
| hien;si;hatt;et | géif grënnen |
| mir | géife grënnen |
| dir | géift grënnen |
| si | géife grënnen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt gegrënnt |
| du | häss gegrënnt |
| hien;si;hatt;et | hätt gegrënnt |
| mir | hätte gegrënnt |
| dir | hätt gegrënnt |
| si | hätte gegrënnt |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | grënn |
| Plural | grënnt |
Verbs conjugated like grënnen
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
Derived from Grënn, plural of Grond, after German gründen (sense common since 16th c., after Latin fundare), from Middle High German gründen, from Old High German grunten (“to fathom, ponder”). See: German, old spelling '
gründen', Latin '
fundo', Middle High German '
gründen'.
Sample Sentences