Nominal Forms
Infinitive gonnen
Past participle gegonnt
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | gonnen |
| du | gonns |
| hien;si;hatt;et | gonnt |
| mir | gonnen |
| dir | gonnt |
| si | gonnen |
Preterite
Perfect
| ech | hu gegonnt |
| du | hues gegonnt |
| hien;si;hatt;et | huet gegonnt |
| mir | hu gegonnt |
| dir | hutt gegonnt |
| si | hu gegonnt |
Pluperfect
| ech | hat gegonnt |
| du | has gegonnt |
| hien;si;hatt;et | hat gegonnt |
| mir | hate gegonnt |
| dir | hat gegonnt |
| si | hate gegonnt |
Future I
| ech | wäert gonnen |
| du | wäerts gonnen |
| hien;si;hatt;et | wäert gonnen |
| mir | wäerte gonnen |
| dir | wäert gonnen |
| si | wäerte gonnen |
Future II
| ech | wäert gegonnt hunn |
| du | wäerts gegonnt hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert gegonnt hunn |
| mir | wäerte gegonnt hunn |
| dir | wäert gegonnt hunn |
| si | wäerte gegonnt hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif gonnen |
| du | géifs gonnen |
| hien;si;hatt;et | géif gonnen |
| mir | géife gonnen |
| dir | géift gonnen |
| si | géife gonnen |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt gegonnt |
| du | häss gegonnt |
| hien;si;hatt;et | hätt gegonnt |
| mir | hätte gegonnt |
| dir | hätt gegonnt |
| si | hätte gegonnt |
Simple Conjunctive II
Verbs conjugated like gonnen
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
From Middle High German gunnen. More at gënnen. See: Middle High German '
gunnen'.
Sample Sentences