Nominal Forms
Infinitive deklaméieren
Past participle deklaméiert
Cognates
-
Indicative
Present
| ech | deklaméieren |
| du | deklaméiers |
| hien;si;hatt;et | deklaméiert |
| mir | deklaméieren |
| dir | deklaméiert |
| si | deklaméieren |
Preterite
Perfect
| ech | hu deklaméiert |
| du | hues deklaméiert |
| hien;si;hatt;et | huet deklaméiert |
| mir | hu deklaméiert |
| dir | hutt deklaméiert |
| si | hu deklaméiert |
Pluperfect
| ech | hat deklaméiert |
| du | has deklaméiert |
| hien;si;hatt;et | hat deklaméiert |
| mir | hate deklaméiert |
| dir | hat deklaméiert |
| si | hate deklaméiert |
Future I
| ech | wäert deklaméieren |
| du | wäerts deklaméieren |
| hien;si;hatt;et | wäert deklaméieren |
| mir | wäerte deklaméieren |
| dir | wäert deklaméieren |
| si | wäerte deklaméieren |
Future II
| ech | wäert deklaméiert hunn |
| du | wäerts deklaméiert hunn |
| hien;si;hatt;et | wäert deklaméiert hunn |
| mir | wäerte deklaméiert hunn |
| dir | wäert deklaméiert hunn |
| si | wäerte deklaméiert hunn |
Conjunctive
Compound Conjunctive II
| ech | géif deklaméieren |
| du | géifs deklaméieren |
| hien;si;hatt;et | géif deklaméieren |
| mir | géife deklaméieren |
| dir | géift deklaméieren |
| si | géife deklaméieren |
Conjunctive II Perfect
| ech | hätt deklaméiert |
| du | häss deklaméiert |
| hien;si;hatt;et | hätt deklaméiert |
| mir | hätte deklaméiert |
| dir | hätt deklaméiert |
| si | hätte deklaméiert |
Simple Conjunctive II
Imperative
| Singular | deklaméier |
| Plural | deklaméiert |
Verbs conjugated like deklaméieren
afferen,
ahnen,
akeren,
ankeren,
anäscheren,
abauen,
abéien,
abëtonéieren,
abiergeren,
ablennen,
abuddelen,
anchecken,
acrèmen,
andäitschen,
andämmen,
andecken,
andeelen,
andrécken,
andréien,
andréinen, etc. (List truncated at 20 verbs)
Translations
Etymology
Sample Sentences