quatio – Latin verb conjugation

Latin verb forms of quatio

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): quátiō

Active Nominal Forms

Infinitive: quátere
Present participle: quatiēns; quatiéntis
Future participle: quassúrus
Gerund: quatiéndum
Gerundive: quatiéndus

Passive Nominal Forms

Infinitive: quátere
Perfect participle: quassum



Active

Indicative

Present

egoquátiō
tūquatīs
isquatit
nōsquatī́mus
vōsquatī́tis
iīquátiunt

Imperfect

egoquatiḗbam
tūquatiḗbās
isquatiḗbat
nōsquatiēbā́mus
vōsquatiēbā́tis
iīquatiḗbant

I Future

egoquatiam
tūquatiēs
isquatiet
nōsquatiḗmus
vōsquatiḗtis
iīquatient

Perfect

egoquassī
tūquassístī
isquassit
nōsquassimus
vōsquassístis
iīquassḗrunt

Pluperfect

egoquásseram
tūquásserās
isquásserat
nōsquasserā́mus
vōsquasserā́tis
iīquásserant

II Future

egoquásserō
tūquásseris
isquásserit
nōsquassérimus
vōsquasséritis
iīquásserint

Subjunctive

Present

egoquatiam
tūquatiās
isquatiat
nōsquatiā́mus
vōsquatiā́tis
iīquatiant

Imperfect

egoquáterem
tūquáterēs
isquáteret
nōsquaterḗmus
vōsquaterḗtis
iīquáterent








Perfect

egoquásserim
tūquásseris
isquásserit
nōsquassérimus
vōsquasséritis
iīquásserint

Pluperfect

egoquassíssem
tūquassíssēs
isquassísset
nōsquassissḗmus
vōsquassissḗtis
iīquassíssent

I Imperative

tūquate
vōsquatī́te

II Imperative

tūquatī́tō
isquatī́tō
vōsquatītṓte
iīquatiúntō

Passive

Indicative

Present

egoquátior
tūquatī́ris
isquatī́tur
nōsquatī́mur
vōsquatī́minī
iīquatiúntur

Imperfect

egoquatiḗbar
tūquatiēbā́ris
isquatiēbā́tur
nōsquatiēbā́mur
vōsquatiēbā́minī
iīquatiēbántur

I Future

egoquatiar
tūquatiḗris
isquatiḗtur
nōsquatiḗmur
vōsquatiḗminī
iīquatiéntur

Perfect

egoquassus sum
tūquassus es
isquassus est
nōsquassī sumus
vōsquassī estis
iīquassī sunt

Pluperfect

egoquassus eram
tūquassus erās
isquassus erat
nōsquassī erāmus
vōsquassī erātis
iīquassī erant

II Future

egoquassus erō
tūquassus eris
isquassus erit
nōsquassī erimus
vōsquassī eritis
iīquassī erunt

Subjunctive

Present

egoquátiar
tūquatiā́ris
isquatiā́tur
nōsquatiā́mur
vōsquatiā́minī
iīquatiā́ntur

Imperfect

egoquáterer
tūquaterḗris
isquaterḗtur
nōsquaterḗmur
vōsquaterḗminī
iīquaterḗntur








Perfect

egoquassus sim
tūquassus sīs
isquassus sit
nōsquassī sīmus
vōsquassī sītis
iīquassī sint

Pluperfect

egoquassus essem
tūquassus essēs
isquassus esset
nōsquassī essēmus
vōsquassī essētis
iīquassī essent

Verbs similar to 'quatio'

nuntio, quadro, quaero, quaeso, quasso, satio, aio, audio, basio, capio,

Translations

Etymology

1. Disputed. Within Italic, the term has been connected to Volscian arpatitu.
2. The LIV opts to derive the Latin term from Proto-Indo-European *(s)kuh₁t-yé-ti, itself from a root of the shape *(s)kweh₁t-, whence also Ancient Greek πάσσω (pássō, “to sprinkle”), Old Norse skynda, and Lithuanian kusti. According to this theory, the *a is by analogy with faciō. De Vaan, however, argues that the number of formal difficulties complicating an etymological relationship between the Latin and Greek term could imply a substrate root of the shape *kwat- (“to shake, strew”). Even if just the Germanic, Balto-Slavic, and Italic forms are considered, De Vaan suggests only a root of the shape Proto-Indo-European *(s)kwot-, which he considers to possibly be non-Indo-European. See: Greek, Ancient 'πάσσω'.

Additional Information

Cognates

-

Sample Sentences

  • ‘Neptūnus mūrōs magnōque ēmōta tridentī / fundāmenta quatit, tōtamque ā sēdibus urbem / ēruit; [...].’ (“‘Neptune, with his giant trident, shakes walls apart from their foundations, and overturns the entire city from its base.’”) [29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.610–612]

Vulgate Verses