impendeo – Latin verb conjugation

Latin verb forms of impendeo

Dictionary lookup word

(Ind. Present 1.sg.): impendeō

Active Nominal Forms

Infinitive: impendḗre
Present participle: impendēns; impendéntis
Future participle: impensúrus
Gerund: impendéndum
Gerundive: impendéndus

Passive Nominal Forms

Infinitive: impendḗre
Perfect participle: impénsum



Active

Indicative

Present

egoimpendeō
tūimpendēs
isimpendet
nōsimpendḗmus
vōsimpendḗtis
iīimpendent

Imperfect

egoimpendḗbam
tūimpendḗbās
isimpendḗbat
nōsimpendēbā́mus
vōsimpendēbā́tis
iīimpendḗbant

I Future

egoimpendḗbō
tūimpendḗbis
isimpendḗbit
nōsimpendḗbimus
vōsimpendḗbitis
iīimpendḗbunt

Perfect

egoimpendī
tūimpendístī
isimpendit
nōsimpendimus
vōsimpendístis
iīimpendḗrunt

Pluperfect

egoimpénderam
tūimpénderās
isimpénderat
nōsimpenderā́mus
vōsimpenderā́tis
iīimpénderant

II Future

egoimpénderō
tūimpénderis
isimpénderit
nōsimpendérimus
vōsimpendéritis
iīimpénderint

Subjunctive

Present

egoimpendeam
tūimpendeās
isimpendeat
nōsimpendeā́mus
vōsimpendeā́tis
iīimpendeant

Imperfect

egoimpendḗrem
tūimpendḗrēs
isimpendḗret
nōsimpendērḗmus
vōsimpendērḗtis
iīimpendḗrent








Perfect

egoimpénderim
tūimpénderis
isimpénderit
nōsimpendérimus
vōsimpendéritis
iīimpénderint

Pluperfect

egoimpendíssem
tūimpendíssēs
isimpendísset
nōsimpendissḗmus
vōsimpendissḗtis
iīimpendíssent

I Imperative

tūimpendē
vōsimpendḗte

II Imperative

tūimpendḗtō
isimpendḗtō
vōsimpendētṓte
iīimpendéntō

Passive

Indicative

Present

egoimpendeor
tūimpendḗris
isimpendḗtur
nōsimpendḗmur
vōsimpendḗminī
iīimpendéntur

Imperfect

egoimpendḗbar
tūimpendēbā́ris
isimpendēbā́tur
nōsimpendēbā́mur
vōsimpendēbā́minī
iīimpendēbántur

I Future

egoimpendḗbor
tūimpendḗberis
isimpendḗbitur
nōsimpendḗbimur
vōsimpendēbíminī
iīimpendēbúntur

Perfect

egoimpénsus sum
tūimpénsus es
isimpénsus est
nōsimpénsī sumus
vōsimpénsī estis
iīimpénsī sunt

Pluperfect

egoimpénsus eram
tūimpénsus erās
isimpénsus erat
nōsimpénsī erāmus
vōsimpénsī erātis
iīimpénsī erant

II Future

egoimpénsus erō
tūimpénsus eris
isimpénsus erit
nōsimpénsī erimus
vōsimpénsī eritis
iīimpénsī erunt

Subjunctive

Present

egoimpendear
tūimpendeā́ris
isimpendeā́tur
nōsimpendeā́mur
vōsimpendeā́minī
iīimpendeā́ntur

Imperfect

egoimpendḗrer
tūimpendērḗris
isimpendērḗtur
nōsimpendērḗmur
vōsimpendērḗminī
iīimpendērḗntur








Perfect

egoimpénsus sim
tūimpénsus sīs
isimpénsus sit
nōsimpénsī sīmus
vōsimpénsī sītis
iīimpénsī sint

Pluperfect

egoimpénsus essem
tūimpénsus essēs
isimpénsus esset
nōsimpénsī essēmus
vōsimpénsī essētis
iīimpénsī essent

Translations

Etymology

1. Etymology tree
2. Proto-Indo-European *h₁én
3. Proto-Italic *en
4. Proto-Italic *en-
5. Latin in-
6. Proto-Indo-European *(s)pend-
7. Proto-Indo-European *(s)pn̥d-éh₁ye-ti
8. Proto-Italic *pendējō
9. Proto-Italic *pendēō
10. Latin pendeō
11. Latin impendeō
12. From in- + pendeō (“to be suspended, hang”).

Additional Information

Cognates

-

Sample Sentences

  • Curius ubi intellegit, quantum periculum consuli inpendeat, propere per Fulviam Ciceroni dolum, qui parabatur, enuntiat. Ita illi ianua prohibiti tantum facinus frustra susceperant. (When Curius learnt how great the danger which threatened the consul was, he hastily reported to Cicero, through Fulvia, the trap which was being prepared. When the men were thus turned away from the door, they had undertaken such a great crime in vain.) [c. 42 BCE, Gaius Sallustius Crispus, Bellum Catilinae 28.2–3]
  • Nam ut primum Oppianicus ex eo quod Scamander reus erat factus quid sibi impenderet coepit suspicari, statim se ad hominis egentis, audacis, in iudiciis corrumpendis exercitati, tum autem iudicis, Staieni familiaritatem applicavit. (For when at first Oppianicus, because Scamander had become a defendant, began to suspect what would threaten him, he at once applied himself to the friendship of a needy, audacious man, a man skilled in the corruption of judges, who was at that time nevertheless himself a judge, Staienus.) [66 BCE, Cicero, Pro Cluentio 24.66]

Vulgate Verses