springen – Middle Dutch verb conjugation

Middle Dutch verb forms of springen

Infinitive

Nominativespringen
Genitivespringens
Dativespringene

Participles

Presentspringende
Pastgesprongen

Indicative

Present

1st sing.springe
2nd sing.sprincs; springes
3rd sing.sprinct; springet
1st plur.springen
2nd plur.sprinct; springet
3rd plur.springen

Past

1st sing.spranc
2nd sing.sproncs; spronges
3rd sing.spranc
1st plur.sprongen
2nd plur.spronct; spronget
3rd plur.sprongen

Subjunctive

Present

1st sing.springe
2nd sing.sprincs; springes
3rd sing.springe
1st plur.springen
2nd plur.sprinct; springet
3rd plur.springen

Past

1st sing.spronge
2nd sing.spronges
3rd sing.spronge
1st plur.sprongen
2nd plur.spronget
3rd plur.sprongen

Imperative

Singularsprinc; springe
Pluralsprinct; springet

Verbs conjugated like springen

springen,

Etymology

From Old Dutch *springan, from Proto-Germanic *springaną. See: Proto-Germanic '*springaną'.

Verbs referencing "springen"

Dutch springen.

Sample Sentences

Cognates

-