breken – Middle Dutch verb conjugation

Middle Dutch verb forms of breken

Infinitive

Nominativebrēken
Genitivebrēkens
Dativebrēkene

Participles

Presentbrēkende
Pastgebroken

Indicative

Present

1st sing.brēke
2nd sing.brēecs; brēkes
3rd sing.brēect; brēket
1st plur.brēken
2nd plur.brēect; brēket
3rd plur.brēken

Past

1st sing.brac
2nd sing.brâecs; brâkes
3rd sing.brac
1st plur.brâken
2nd plur.brâect; brâket
3rd plur.brâken

Subjunctive

Present

1st sing.brēke
2nd sing.brēecs; brēkes
3rd sing.brēke
1st plur.brēken
2nd plur.brēect; brēket
3rd plur.brēken

Past

1st sing.brâke
2nd sing.brâkes
3rd sing.brâke
1st plur.brâken
2nd plur.brâket
3rd plur.brâken

Imperative

Singularbrec; brēec; brēke
Pluralbrēect; brēket

Verbs conjugated like breken

breken,

Etymology

From Old Dutch *brecan, from Proto-West Germanic *brekan, from Proto-Germanic *brekaną, from Proto-Indo-European *bʰreg-. See: Proto-Germanic '*brekaną'.

Sample Sentences

Cognates

-