Infinitive
| Nominative | brēken |
| Genitive | brēkens |
| Dative | brēkene |
Participles
| Present | brēkende |
| Past | gebroken |
Indicative
Present
| 1st sing. | brēke |
| 2nd sing. | brēecs; brēkes |
| 3rd sing. | brēect; brēket |
| 1st plur. | brēken |
| 2nd plur. | brēect; brēket |
| 3rd plur. | brēken |
Past
| 1st sing. | brac |
| 2nd sing. | brâecs; brâkes |
| 3rd sing. | brac |
| 1st plur. | brâken |
| 2nd plur. | brâect; brâket |
| 3rd plur. | brâken |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | brēke |
| 2nd sing. | brēecs; brēkes |
| 3rd sing. | brēke |
| 1st plur. | brēken |
| 2nd plur. | brēect; brēket |
| 3rd plur. | brēken |
Past
| 1st sing. | brâke |
| 2nd sing. | brâkes |
| 3rd sing. | brâke |
| 1st plur. | brâken |
| 2nd plur. | brâket |
| 3rd plur. | brâken |
Imperative
| Singular | brec; brēec; brēke |
| Plural | brēect; brēket |
Verbs conjugated like breken
breken,
Etymology
From Old Dutch *brecan, from Proto-West Germanic *brekan, from Proto-Germanic *brekaną, from Proto-Indo-European *bʰreg-. See: Proto-Germanic '
*brekaną'.
Sample Sentences
Cognates
-