Infinitive: rinna
Supine: runneð
Indicative
Present
| ig | rið |
| du | rið |
| an;ą̊;eð | rið |
| wįð | riðum |
| ið | riðið |
| dier | rinna |
Past
| ig | rann |
| du | rann |
| an;ą̊;eð | rann |
| wįð | rannum |
| ið | rannið |
| dier | rann |
Imperative
| Sg.2 | rið |
| Pl.1 | riðum |
| Pl.2 | riðið |
Etymology
From Old Norse rinna, from Proto-Germanic *rinnaną. See: Proto-Germanic '
*rinnaną'.
Verbs conjugated like rinna
rinna,