Hyphenation:
Infinitive
kljúčiti; ključit
Aspect
Imperfective
Supine
kljúčit
Verbal Noun
kljúčenje
Present
| Sg.1 | kljȗčim |
| Sg.2 | kljȗčiš |
| Sg.3 | kljȗči |
| Dual 1 | kljȗčiva |
| Dual 2 | kljȗčita |
| Dual 3 | kljȗčita |
| Pl.1 | kljȗčimo |
| Pl.2 | kljȗčite |
| Pl.3 | kljȗčijo |
Present Negative
Future
Imperative
| Sg.2 | kljúči |
| Dual 1 | kljúčiva |
| Dual 2 | kljúčita |
| Pl.1 | kljúčimo |
| Pl.2 | kljúčite |
L-Participle
| Sg.m | kljúčił |
| Sg.f | kljūčila |
| Sg.n | kljúčilo |
| Dual m | kljúčila |
| Dual f | kljúčili |
| Dual n | kljúčili |
| Pl.m | kljúčili |
| Pl.f | kljúčile |
| Pl.n | kljúčila |
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *kľučiti. First attested in the 16th century. See: Proto-Slavic '
*kľučiti', Proto-Slavic '
*kľučiti'.
Translations
Sample Sentences