Nominal Forms
Infinitive: to fin
Participle: finned
Gerund: finning
Cognates
-
Indicative
Present
| I | fin |
| you | fin |
| he;she;it | fins |
| we | fin |
| you | fin |
| they | fin |
Perfect
| I | have finned |
| you | have finned |
| he;she;it | has finned |
| we | have finned |
| you | have finned |
| they | have finned |
Past
| I | finned |
| you | finned |
| he;she;it | finned |
| we | finned |
| you | finned |
| they | finned |
Pluperfect
| I | had finned |
| you | had finned |
| he;she;it | had finned |
| we | had finned |
| you | had finned |
| they | had finned |
Future
| I | will fin |
| you | will fin |
| he;she;it | will fin |
| we | will fin |
| you | will fin |
| they | will fin |
Future Perfect
| I | will have finned |
| you | will have finned |
| he;she;it | will have finned |
| we | will have finned |
| you | will have finned |
| they | will have finned |
Subjunctive
Present
| I | fin |
| you | fin |
| he;she;it | fin |
| we | fin |
| you | fin |
| they | fin |
Perfect
| I | have finned |
| you | have finned |
| he;she;it | have finned |
| we | have finned |
| you | have finned |
| they | have finned |
Imperfect
| I | finned |
| you | finned |
| he;she;it | finned |
| we | finned |
| you | finned |
| they | finned |
Pluperfect
| I | had finned |
| you | had finned |
| he;she;it | had finned |
| we | had finned |
| you | had finned |
| they | had finned |
Conditional
Present
| I | would fin |
| you | would fin |
| he;she;it | would fin |
| we | would fin |
| you | would fin |
| they | would fin |
Perfect
| I | would have finned |
| you | would have finned |
| he;she;it | would have finned |
| we | would have finned |
| you | would have finned |
| they | would have finned |
Imperative
| you | fin |
| we | Let's fin |
| you | fin |
Verbs conjugated like 'fin'
abet,
abhor,
abut,
acquit,
admit,
affrap,
allot,
alum,
amel,
amit,
anagram,
anvil,
apparel,
aret,
arret,
assot,
astun,
attrap,
augur,
avel, etc. (List truncated at 20 verbs)
Verbs similar to 'fin'
bin,
din,
fain,
fan,
fib,
fid,
fig,
find,
fine,
fit,
Synonyms & Antonyms
Additional Information
Phrasal Verbs
Etymology
From Middle English fin, from Old English finn, from Proto-Germanic *finnō, *finǭ (“dorsal fin”) (compare Dutch vin, German Finne, Swedish finne, fena), from Proto-Indo-European *(s)pīn- (“backbone, dorsal fin”) (compare Old Irish ind (“end, point”), Latin pinna (“feather, wing, fin”), Tocharian A spin (“hook”).
Sample Sentences
-
When you spot him finning just under the surface, you move up quietly and present [...] bait, usually a squid. [1983, The Fisherman Who Laughed, page 54:]
-
A neutrally buoyant diver does not need to fin to maintain depth.