Infinitive
brayen; to brayen; braye
Participles
| Present | brayinge; brayende |
| Past | brayed; ybrayed |
Indicative
Present
| 1st sing. | braye |
| 2nd sing. | brayest |
| 3rd sing. | brayeth |
| 1st plur. | brayen; braye; brayeth |
| 2nd plur. | brayen; braye; brayeth |
| 3rd plur. | brayen; braye; brayeth |
Past
| 1st sing. | brayed; brayede |
| 2nd sing. | brayedest |
| 3rd sing. | brayed; brayede |
| 1st plur. | brayeden; brayed; brayede |
| 2nd plur. | brayeden; brayed; brayede |
| 3rd plur. | brayeden; brayed; brayede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | braye |
| 2nd sing. | braye |
| 3rd sing. | braye |
Past
| 1st sing. | brayed; brayede |
| 2nd sing. | brayed; brayede |
| 3rd sing. | brayed; brayede |
Imperative
| Singular | braye |
| Plural | brayeth; braye |
Etymology
Borrowed from Old French braire (“to cry”), from Vulgar Latin *bragiāre, from Gaulish, from Proto-Celtic *bragyeti (“to fart”). See: Old French '
braire'.
Verbs referencing "brayen"
English
bray.
Sample Sentences
Cognates
-