ernen – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of ernen

Infinitive

ernen; to ernen; erne

Participles

Presenternende; ernynge
Pasterned

Indicative

Present

1st sing.erne
2nd sing.ernest
3rd sing.erneth
1st plur.ernen; erne; erneth
2nd plur.ernen; erne; erneth
3rd plur.ernen; erne; erneth

Past

1st sing.erned; ernede
2nd sing.ernedest
3rd sing.erned; ernede
1st plur.erneden; erned; ernede
2nd plur.erneden; erned; ernede
3rd plur.erneden; erned; ernede

Subjunctive

Present

1st sing.erne
2nd sing.erne
3rd sing.erne

Past

1st sing.erned; ernede
2nd sing.erned; ernede
3rd sing.erned; ernede

Imperative

Singularerne
Pluralerneth; erne

Etymology

Inherited from Old English earnian, from Proto-West Germanic *aʀanōn, from Proto-Germanic *azanōną. See: Old English 'earnian', Old English 'earnian', Proto-Germanic '*azanōną'.

Verbs referencing "ernen"

English earn, English ern.

Sample Sentences

Cognates

-