Infinitive
accepten; to accepten; accepte
Participles
| Present | acceptende; acceptynge |
| Past | accepted; yaccepted |
Indicative
Present
| 1st sing. | accepte |
| 2nd sing. | acceptest |
| 3rd sing. | accepteth |
| 1st plur. | accepten; accepte; accepteth |
| 2nd plur. | accepten; accepte; accepteth |
| 3rd plur. | accepten; accepte; accepteth |
Past
| 1st sing. | accepted; acceptede |
| 2nd sing. | acceptedest |
| 3rd sing. | accepted; acceptede |
| 1st plur. | accepteden; accepted; acceptede |
| 2nd plur. | accepteden; accepted; acceptede |
| 3rd plur. | accepteden; accepted; acceptede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | accepte |
| 2nd sing. | accepte |
| 3rd sing. | accepte |
Past
| 1st sing. | accepted; acceptede |
| 2nd sing. | accepted; acceptede |
| 3rd sing. | accepted; acceptede |
Imperative
| Singular | accepte |
| Plural | accepteth; accepte |
Verbs conjugated like accepten
synnen,
syften,
serven,
snoren,
snesen,
sighen,
skewen,
wondren,
symulen,
blosmen,
blissen,
suffisen,
blessen,
damagen,
daunten,
dauncen,
gamenen,
plukken,
wratthen,
snarken, etc. (List truncated at 20 verbs)
Etymology
From Latin acceptare, possibly indirectly via Old French accepter. See: Latin '
acceptō', Old French '
accepter'.
Verbs referencing "accepten"
English
accept.
Sample Sentences
Cognates
-