finne – Hunsrik verb conjugation

Hunsrik verb forms of finne

Infinitive

finne
/ˈfinə/

Participle

gefunn
Verb with object in accusative.

Present

ichfinne
dufinnst
er;sie;das;mafinnd
meerfinne
deerfinnd
siefinne

Past

ichhon gefunn
duhost gefunn
er;sie;das;mahod gefunn
meerhon gefunn
deerhod gefunn
siehon gefunn

Conditional

Imperative

2nd sing.finn
2nd plur.finnd

Related Verbs

Etymology

← gmf vinden ← gmc findan ← gmw *finþan ← pgm finþaną