Formes no personals
Infinitiu:
argüir
Gerundi:
argüint
Participi
| Sg.m | arguït |
| Sg.f | arguïda |
| Pl.m | arguïts |
| Pl.f | arguïdes |
Indicatiu
Present
| Sg.1 | arguïsc |
| Sg.2 | arguïxes; argüeixes |
| Sg.3 | arguïx; argüeix |
| Pl.1 | arguïm |
| Pl.2 | arguïu |
| Pl.3 | arguïxen; argüeixen |
Perfet
| Sg.1 | he arguït |
| Sg.2 | has arguït |
| Sg.3 | ha arguït |
| Pl.1 | hem arguït |
| Pl.2 | heu arguït |
| Pl.3 | han arguït |
Imperfet
| Sg.1 | arguïa |
| Sg.2 | arguïes |
| Sg.3 | arguïa |
| Pl.1 | argüíem |
| Pl.2 | argüíeu |
| Pl.3 | arguïen |
Plusquamperfet
| Sg.1 | havia arguït |
| Sg.2 | havies arguït |
| Sg.3 | havia arguït |
| Pl.1 | havíem arguït |
| Pl.2 | havíeu arguït |
| Pl.3 | havien arguït |
Futur
| Sg.1 | argüiré |
| Sg.2 | argüiràs |
| Sg.3 | argüirà |
| Pl.1 | argüirem |
| Pl.2 | argüireu |
| Pl.3 | argüiran |
Futur perfet
| Sg.1 | hauré arguït |
| Sg.2 | hauràs arguït |
| Sg.3 | haurà arguït |
| Pl.1 | haurem arguït |
| Pl.2 | haureu arguït |
| Pl.3 | hauran arguït |
Passat simple
| Sg.1 | argüí |
| Sg.2 | arguïres |
| Sg.3 | argüí |
| Pl.1 | argüírem |
| Pl.2 | argüíreu |
| Pl.3 | arguïren |
Passat anterior
| Sg.1 | haguí arguït |
| Sg.2 | hagueres arguït |
| Sg.3 | hagué arguït |
| Pl.1 | haguérem arguït |
| Pl.2 | haguéreu arguït |
| Pl.3 | hagueren arguït |
Passat perifràstic
| Sg.1 | vaig argüir |
| Sg.2 | vas argüir |
| Sg.3 | va argüir |
| Pl.1 | vam argüir |
| Pl.2 | vau argüir |
| Pl.3 | van argüir |
Passat anterior perifràsticr
| Sg.1 | vaig haver arguït |
| Sg.2 | vas haver arguït |
| Sg.3 | va haver arguït |
| Pl.1 | vam haver arguït |
| Pl.2 | vau haver arguït |
| Pl.3 | van haver arguït |
Condicional
| Sg.1 | argüiria |
| Sg.2 | argüiries |
| Sg.3 | argüiria |
| Pl.1 | argüiríem |
| Pl.2 | argüiríeu |
| Pl.3 | argüirien |
Condicional perfet
| Sg.1 | hauria arguït |
| Sg.2 | hauries arguït |
| Sg.3 | hauria arguït |
| Pl.1 | hauríem arguït |
| Pl.2 | hauríeu arguït |
| Pl.3 | haurien arguït |
Subjuntiu
Present
| Sg.1 | arguïsca |
| Sg.2 | arguïsques |
| Sg.3 | arguïsca |
| Pl.1 | arguïm |
| Pl.2 | arguïu |
| Pl.3 | arguïsquen |
Perfet
| Sg.1 | haja arguït |
| Sg.2 | hages arguït |
| Sg.3 | haja arguït |
| Pl.1 | hàgem arguït |
| Pl.2 | hàgeu arguït |
| Pl.3 | hagen arguït |
Imperfet
| Sg.1 | arguïra; argüís |
| Sg.2 | arguïres; arguïsses |
| Sg.3 | arguïra; argüís |
| Pl.1 | argüírem; argüíssem |
| Pl.2 | argüíreu; argüísseu |
| Pl.3 | arguïren; arguïssen |
Plusquamperfet
| Sg.1 | haguera arguït; hagués arguït |
| Sg.2 | hagueres arguït; haguesses arguït |
| Sg.3 | haguera arguït; hagués arguït |
| Pl.1 | haguérem arguït; haguéssem arguït |
| Pl.2 | haguéreu arguït; haguésseu arguït |
| Pl.3 | hagueren arguït; haguessen arguït |
Imperatiu
| Sg.2 | arguïx; argüeix |
| Sg.3 | arguïsca |
| Pl.1 | arguïm |
| Pl.2 | arguïu |
| Pl.3 | arguïsquen |