Noun: vrajă
Long Infinitive of Verb:
Nominative
| Sg. Indef. | vrajă |
| Sg. Def. | vraja |
| Pl. Indef. | vrăji |
| Pl. Def. | vrăjile |
Genitive
| Sg. Indef. | vrăji |
| Sg. Def. | vrăjii |
| Pl. Indef. | vrăji |
| Pl. Def. | vrăjilor |
Vocative
| Singular | vrajă; vrajo |
| Plural | vrăjilor |
Sample Sentences
Etymology
Borrowed from Old Church Slavonic вража (vraža), from Proto-Slavic *voržь. Cognate with Serbo-Croatian vraža.
Translations