tundō – Proto-Italic verb conjugation

Proto-Italic verb forms of tundō

Participles

Presenttundents
Pasttussos

Verbal nouns

tu-derivativetussum
s-derivativetundezi

Active

Indicative Present

1st sing.tundō
2nd sing.tundes
3rd sing.tundet
1st plur.tundomos
2nd plur.tundetes
3rd plur.tundont

Subjunctive Present

1st sing.tundām
2nd sing.tundās
3rd sing.tundād
1st plur.tundāmos
2nd plur.tundātes
3rd plur.tundānd

Indicative Perfect

1st sing.tetudai
2nd sing.tetudistai?
3rd sing.tetudei
1st plur.tetudme?
2nd plur.tetude
3rd plur.tetudēri

Imperative Present

Imperative Future

2nd + 3rd sing.tundetōd

Passive

Indicative Present

1st sing.tundōr
2nd sing.tundezo
3rd sing.tundetor
1st plur.tundomor
2nd plur.tundem(e?)n(ai?)
3rd plur.tundontor

Subjunctive Present

1st sing.tundār
2nd sing.tundāzo
3rd sing.tundātor
1st plur.tundāmor
2nd plur.tundām(e?)n(ai?)
3rd plur.tundāntor

Imperative Present

Etymology

Inherited from Proto-Indo-European *(s)tunédti, from *(s)tewd- (“to push, hit”).

Verbs referencing "tundō"

Latin tundo.

Cognates

-