Noun: þulr
Gender: m
Nominative
| Sg. Indef. | þulr |
| Sg. Def. | þulrinn |
| Pl. Indef. | þulir |
| Pl. Def. | þulirnir |
Genitive
| Sg. Indef. | þular |
| Sg. Def. | þularins |
| Pl. Indef. | þula |
| Pl. Def. | þulanna |
Dative
| Sg. Indef. | þul |
| Sg. Def. | þulinum |
| Pl. Indef. | þulum |
| Pl. Def. | þulunum |
Accusative
| Sg. Indef. | þul |
| Sg. Def. | þulinn |
| Pl. Indef. | þuli |
| Pl. Def. | þulina |
Sample Sentences
-
Gunnvaldr's stone, Hróaldr's son, reciter of Salhaugar. [800s, DR 248, Snoldelev Stone, at the Skaldic Database ᚴᚢᚾᚢᚼᛚᛏᛋᛏᚼᛁᚾᛋᚢᚾᛅᛦ ' ᚱᚢᚺᛅᛚᛏᛋ ' ᚦᚢᛚᛅᛦ ' ᚨᛋᛅᛚᚺᛅᚢᚴᚢᛘ kun'uAlts| |stAin ' sunaʀ ' ruHalts ' þulaʀ ' o salHauku(m)]
-
Mál er at þylja / þular stóli á[…] (A speech is to be recited / upon the chair of the sage. […]) [Hávamál, verse 111]
-
[…]at hárum þul / hlæ þú aldregi,
-
oft er gótt, / þat er gamlir kveða;[…] ([…] at a grey-haired sage / never laugh,
-
often is good, / that which the old sing; […]) [Hávamál, verse 135]
Nouns inflected like þulr
afburðr,
óvinr,
fundr,
grunr,
burðr,
hlutr,
verkr,
atburðr,
fangvinr,
álfr,
þulr,
munr,
burr,
hugr,
konr,
vanr,
vinr,
rugr,
stéttr,
Etymology
From Proto-Germanic *þuliz, whence also Old English þyle (“orator, reciter”). Related to þylja (“to recite, to chant”), þula (“a rote; an alliterative poem”). See: Old English Nouns '
þyle'.
Verbs referencing "þulr"
Icelandic Nouns
þulur, English Nouns
thyle.
Translations