knaian – Old Saxon verb conjugation

Old Saxon verb forms of knaian

Infinitive

knāian

Participles

Presentknāiandi
Pastgiknāian; knāian

Indicative

Present

1st sing.knāiu
2nd sing.knāis
3rd sing.knāid
1st plur.knāiad
2nd plur.knāiad
3rd plur.knāiad

Past

1st sing.knēw
2nd sing.knēwi
3rd sing.knēw
1st plur.knēwun
2nd plur.knēwun
3rd plur.knēwun

Subjunctive

Present

1st sing.knāie
2nd sing.knāies
3rd sing.knāie
1st plur.knāien
2nd plur.knāien
3rd plur.knāien

Past

1st sing.knēwi
2nd sing.knēwis
3rd sing.knēwi
1st plur.knēwin
2nd plur.knēwin
3rd plur.knēwin

Imperative

Singularknāi
Pluralknāiad

Verbs conjugated like knaian

knaian,

Etymology

From Proto-Germanic *knēaną (“to know”). Akin to Old High German knāen, Latin cognoscō (“know”), Old Saxon biknegan (“to recognize”). See: Proto-Germanic '*knēaną', Latin 'cognoscō'.

Sample Sentences

Cognates

-