blaian – Old Saxon verb conjugation

Old Saxon verb forms of blaian

Infinitive

blāian

Participles

Presentblāiandi
Pastgiblāian; blāian

Indicative

Present

1st sing.blāiu
2nd sing.blāis
3rd sing.blāid
1st plur.blāiad
2nd plur.blāiad
3rd plur.blāiad

Past

1st sing.blēw
2nd sing.blēwi
3rd sing.blēw
1st plur.blēwun
2nd plur.blēwun
3rd plur.blēwun

Subjunctive

Present

1st sing.blāie
2nd sing.blāies
3rd sing.blāie
1st plur.blāien
2nd plur.blāien
3rd plur.blāien

Past

1st sing.blēwi
2nd sing.blēwis
3rd sing.blēwi
1st plur.blēwin
2nd plur.blēwin
3rd plur.blēwin

Imperative

Singularblāi
Pluralblāiad

Verbs conjugated like blaian

blaian,

Etymology

From Proto-West Germanic *blāan, from Proto-Germanic *blēaną (“to blow”), from Proto-Indo-European *bʰleh₁- (“to swell, blow up”). See: Proto-Germanic '*blēaną'.

Sample Sentences

Cognates

-