Infinitive
Gerund
en conquerant
Participles
| Present | conquerant |
| Past | conquis |
Indicative
Present
| 1st sing. | conquier |
| 2nd sing. | conquiers |
| 3rd sing. | conquiert |
| 1st plur. | conquerons |
| 2nd plur. | conquerez |
| 3rd plur. | conquierent |
Imperfect
| 1st sing. | conqueroie; conquereie |
| 2nd sing. | conqueroies; conquereies |
| 3rd sing. | conqueroit; conquereit |
| 1st plur. | conqueriiens; conqueriens |
| 2nd plur. | conqueriiez; conqueriez |
| 3rd plur. | conqueroient; conquereient |
Preterite
| 1st sing. | conquis |
| 2nd sing. | conqueṣis |
| 3rd sing. | conquist |
| 1st plur. | conqueṣimes |
| 2nd plur. | conqueṣistes |
| 3rd plur. | conquisdrent |
Future
| 1st sing. | conquerrai |
| 2nd sing. | conquerras |
| 3rd sing. | conquerra |
| 1st plur. | conquerrons |
| 2nd plur. | conquerroiz; conquerreiz; conquerrez |
| 3rd plur. | conquerront |
Conditional
| 1st sing. | conquerroie; conquerreie |
| 2nd sing. | conquerroies; conquerreies |
| 3rd sing. | conquerroit; conquerreit |
| 1st plur. | conquerriiens; conquerriens |
| 2nd plur. | conquerriiez; conquerriez |
| 3rd plur. | conquerroient; conquerreient |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | conquiere; conquierge |
| 2nd sing. | conquieres; conquierges |
| 3rd sing. | conquiere; conquierge |
| 1st plur. | conquerons; conquiergiens; conquierjons |
| 2nd plur. | conquerez; conquiergiez |
| 3rd plur. | conquierent; conquiergent |
Imperfect
| 1st sing. | conqueṣisse |
| 2nd sing. | conqueṣisses |
| 3rd sing. | conqueṣist |
| 1st plur. | conqueṣissons; conqueṣissiens |
| 2nd plur. | conqueṣissoiz; conqueṣissez; conqueṣissiez |
| 3rd plur. | conqueṣissent |
Imperative
| 2nd sing. | conquier |
| 1st plur. | conquerons |
| 2nd plur. | conquerez |
Etymology
From Latin conquaerere, variant of conquīrere. Equivalent to con- + querre. See: Latin '
conquaerō'.
Verbs referencing "conquerre"
English
conquer, French
conquérir, Middle English
conqueren.
Sample Sentences
Cognates
-