Infinitive
trumpen; to trumpen; trumpe
Participles
| Present | trumpynge; trumpende |
| Past | trumped; ytrumped |
Indicative
Present
| 1st sing. | trumpe |
| 2nd sing. | trumpest |
| 3rd sing. | trumpeth |
| 1st plur. | trumpen; trumpe; trumpeth |
| 2nd plur. | trumpen; trumpe; trumpeth |
| 3rd plur. | trumpen; trumpe; trumpeth |
Past
| 1st sing. | trumped; trumpede |
| 2nd sing. | trumpedest |
| 3rd sing. | trumped; trumpede |
| 1st plur. | trumpeden; trumped; trumpede |
| 2nd plur. | trumpeden; trumped; trumpede |
| 3rd plur. | trumpeden; trumped; trumpede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | trumpe |
| 2nd sing. | trumpe |
| 3rd sing. | trumpe |
Past
| 1st sing. | trumped; trumpede |
| 2nd sing. | trumped; trumpede |
| 3rd sing. | trumped; trumpede |
Imperative
| Singular | trumpe |
| Plural | trumpeth; trumpe |
Verbs conjugated like trumpen
syflen,
seisen,
cristenen,
snyten,
snowen,
snewen,
saucen,
sarsen,
whelven,
whelpen,
whelmen,
smoren,
smaken,
sliken,
sotten,
solven,
skyren,
bekenen,
beteren,
bewrien, etc. (List truncated at 20 verbs)
Etymology
From Old French trumper; equivalent to trumpe + -en (infinitival suffix).
Sample Sentences
Cognates
-