liþen – Middle English verb conjugation

Middle English verb forms of liþen

Infinitive

liþen; to liþen; liþe

Participles

Presentliþynge; liþende
Pastliþen; liþe; yliþen; yliþe; liþed; yliþed

Indicative

Present

1st sing.liþe
2nd sing.liþest
3rd sing.liþeth
1st plur.liþen; liþe; liþeth
2nd plur.liþen; liþe; liþeth
3rd plur.liþen; liþe; liþeth

Past

1st sing.liþ; liþed; liþede
2nd sing.laþe; liþedest
3rd sing.liþ; liþed; liþede
1st plur.laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede
2nd plur.laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede
3rd plur.laþen; laþe; liþeden; liþed; liþede

Subjunctive

Present

1st sing.liþe
2nd sing.liþe
3rd sing.liþe

Past

1st sing.laþe; liþed; liþede
2nd sing.laþe; liþed; liþede
3rd sing.laþe; liþed; liþede

Imperative

Singularliþe
Pluralliþeth; liþe

Verbs conjugated like liþen

liþen,

Etymology

1. From Old English līþan (“to go, travel, sail, be bereft of”), from Proto-West Germanic *līþan, from Proto-Germanic *līþaną (“to go, leave, suffer”), from Proto-Indo-European *leyt- (“to go, depart, die”).
2. Cognate with North Frisian lyen, lije (“to suffer”), Dutch lijden (“to suffer, dree, abide”), German leiden (“to suffer, brook, permit”). See also lode, lead. See: Proto-Germanic '*līþaną', Dutch 'lijden', German, old spelling 'leiden'.

Sample Sentences

Cognates

-