Infinitive
biswiken; to biswiken; biswike
Participles
| Present | biswikynge; biswikende |
| Past | biswiken; biswike; biswiked |
Indicative
Present
| 1st sing. | biswike |
| 2nd sing. | biswikest |
| 3rd sing. | biswiketh |
| 1st plur. | biswiken; biswike; biswiketh |
| 2nd plur. | biswiken; biswike; biswiketh |
| 3rd plur. | biswiken; biswike; biswiketh |
Past
| 1st sing. | biswok; biswiked; biswikede |
| 2nd sing. | biswike; biswikedest |
| 3rd sing. | biswok; biswiked; biswikede |
| 1st plur. | biswiken; biswike; biswikeden; biswiked; biswikede |
| 2nd plur. | biswiken; biswike; biswikeden; biswiked; biswikede |
| 3rd plur. | biswiken; biswike; biswikeden; biswiked; biswikede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | biswike |
| 2nd sing. | biswike |
| 3rd sing. | biswike |
Past
| 1st sing. | biswike; biswiked; biswikede |
| 2nd sing. | biswike; biswiked; biswikede |
| 3rd sing. | biswike; biswiked; biswikede |
Imperative
| Singular | biswike |
| Plural | biswiketh; biswike |
Verbs conjugated like beswiken
beswiken,
Etymology
From Old English beswīcan (“to deceive, seduce, entice”), from Proto-West Germanic *biswīkwan, from Proto-Indo-European *sweyg- (“to turn, move around, wander, swing”). Cognate with Scots beswik, beswick (“to beguile, deceive”), Dutch bezwijken (“to succumb”), Old High German biswīhhan (“to deceive, seduce, capture”), Icelandic svikja (“to betray”). See: Dutch '
bezwijken', Old High German 'biswīhhan', Icelandic '
svikja'.
Sample Sentences
Cognates
-