Infinitive
barken; to barken; barke
Participles
| Present | barkynge; barkende |
| Past | barked; ybarked |
Indicative
Present
| 1st sing. | barke |
| 2nd sing. | barkest |
| 3rd sing. | barketh |
| 1st plur. | barken; barke; barketh |
| 2nd plur. | barken; barke; barketh |
| 3rd plur. | barken; barke; barketh |
Past
| 1st sing. | barked; barkede |
| 2nd sing. | barkedest |
| 3rd sing. | barked; barkede |
| 1st plur. | barkeden; barked; barkede |
| 2nd plur. | barkeden; barked; barkede |
| 3rd plur. | barkeden; barked; barkede |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | barke |
| 2nd sing. | barke |
| 3rd sing. | barke |
Past
| 1st sing. | barked; barkede |
| 2nd sing. | barked; barkede |
| 3rd sing. | barked; barkede |
Imperative
| Singular | barke |
| Plural | barketh; barke |
Verbs conjugated like barkyn
barkyn,
Etymology
From bark + -en (infinitival suffix).
Sample Sentences
Cognates
-