Infinitive
agon; to agon; ago
Participles
| Present | agoynge; agonde |
| Past | agon; ago |
Indicative
Present
| 1st sing. | ago |
| 2nd sing. | agost; agest |
| 3rd sing. | agoth; ageth |
| 1st plur. | agon; ago; agoth |
| 2nd plur. | agon; ago; agoth |
| 3rd plur. | agon; ago; agoth |
Past
| 1st sing. | ayede; awente |
| 2nd sing. | ayedest; awentest |
| 3rd sing. | ayede; awente |
| 1st plur. | ayeden; ayede; awenten; awente |
| 2nd plur. | ayeden; ayede; awenten; awente |
| 3rd plur. | ayeden; ayede; awenten; awente |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | ago |
| 2nd sing. | ago |
| 3rd sing. | ago |
Past
| 1st sing. | ayede; awente |
| 2nd sing. | ayede; awente |
| 3rd sing. | ayede; awente |
Imperative
| Singular | ago |
| Plural | agoth; ago |
Verbs conjugated like agon
agon,
Etymology
From Old English āgān (“to go out”), from Proto-West Germanic *uʀgān.
Sample Sentences
Cognates
-