Infinitive
| Nominative | winnen |
| Genitive | winnens |
| Dative | winnene |
Participles
| Present | winnende |
| Past | gewonnen |
Indicative
Present
| 1st sing. | winne |
| 2nd sing. | wins; winnes |
| 3rd sing. | wint; winnet |
| 1st plur. | winnen |
| 2nd plur. | wint; winnet |
| 3rd plur. | winnen |
Past
| 1st sing. | wan |
| 2nd sing. | wons; wonnes |
| 3rd sing. | wan |
| 1st plur. | wonnen |
| 2nd plur. | wont; wonnet |
| 3rd plur. | wonnen |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | winne |
| 2nd sing. | wins; winnes |
| 3rd sing. | winne |
| 1st plur. | winnen |
| 2nd plur. | wint; winnet |
| 3rd plur. | winnen |
Past
| 1st sing. | wonne |
| 2nd sing. | wonnes |
| 3rd sing. | wonne |
| 1st plur. | wonnen |
| 2nd plur. | wonnet |
| 3rd plur. | wonnen |
Imperative
| Singular | win; winne |
| Plural | wint; winnet |
Verbs conjugated like winnen
winnen,
Etymology
From Old Dutch winnan, from Proto-West Germanic *winnan, from Proto-Germanic *winnaną, from Proto-Indo-European *wenh₁- (“to strive, desire, wish, love”). See: Proto-Germanic '
*winnaną'.
Verbs referencing "winnen"
Afrikaans
wen, Dutch
winnen.
Sample Sentences
Cognates
-