Infinitive
| Nominative | kiken |
| Genitive | kikens |
| Dative | kikene |
Participles
| Present | kikende |
| Past | gekēken |
Indicative
Present
| 1st sing. | kike |
| 2nd sing. | kijcs; kikes |
| 3rd sing. | kijct; kiket |
| 1st plur. | kiken |
| 2nd plur. | kijct; kiket |
| 3rd plur. | kiken |
Past
| 1st sing. | kêec |
| 2nd sing. | kēecs; kēkes |
| 3rd sing. | kêec |
| 1st plur. | kēken |
| 2nd plur. | kēect; kēket |
| 3rd plur. | kēken |
Subjunctive
Present
| 1st sing. | kike |
| 2nd sing. | kijcs; kikes |
| 3rd sing. | kike |
| 1st plur. | kiken |
| 2nd plur. | kijct; kiket |
| 3rd plur. | kiken |
Past
| 1st sing. | kēke |
| 2nd sing. | kēkes |
| 3rd sing. | kēke |
| 1st plur. | kēken |
| 2nd plur. | kēket |
| 3rd plur. | kēken |
Imperative
| Singular | kijc; kike |
| Plural | kijct; kiket |
Verbs conjugated like kiken
kiken,
Etymology
From Old Dutch *kīkan, from Proto-West Germanic *kīkan (“to look, peep”).
Verbs referencing "kiken"
Dutch
kijken, Middle English
kiken, English
keek.
Sample Sentences
Cognates
-