léien – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive léien
Past participle gelunn

Cognates

Indicative

Present

ech	léien
du	litts
hien;si;hatt;et	litt
mir	léien
dir	léit; litt
si	léien

Preterite

Perfect

ech	hu gelunn
du	hues gelunn
hien;si;hatt;et	huet gelunn
mir	hu gelunn
dir	hutt gelunn
si	hu gelunn

Pluperfect

ech	hat gelunn
du	has gelunn
hien;si;hatt;et	hat gelunn
mir	hate gelunn
dir	hat gelunn
si	hate gelunn

Future I

ech	wäert léien
du	wäerts léien
hien;si;hatt;et	wäert léien
mir	wäerte léien
dir	wäert léien
si	wäerte léien

Future II

ech	wäert gelunn hunn
du	wäerts gelunn hunn
hien;si;hatt;et	wäert gelunn hunn
mir	wäerte gelunn hunn
dir	wäert gelunn hunn
si	wäerte gelunn hunn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif léien
du	géifs léien
hien;si;hatt;et	géif léien
mir	géife léien
dir	géift léien
si	géife léien

Conjunctive II Perfect

ech	hätt gelunn
du	häss gelunn
hien;si;hatt;et	hätt gelunn
mir	hätte gelunn
dir	hätt gelunn
si	hätte gelunn

Simple Conjunctive II

Imperative

Singular	léi
Plural	léit

Verbs conjugated like léien

léien,

Translations

lie, tell an intentional untruth

Etymology

From Middle High German liegen, from Old High German liogan, from Proto-West Germanic *leugan. Cognate with German lügen, Dutch liegen, English lie, Danish lyve, Swedish ljuga. See: Middle High German 'liegen', Old High German 'liogan', German, old spelling 'lügen', Dutch 'liegen', English 'lie', Danish 'lyve', Swedish 'ljuga'.