kléngen – Luxembourgish verb conjugation

Nominal Forms

Infinitive kléngen
Past participle geklongen

Cognates

Indicative

Present

ech	kléngen
du	kléngs
hien;si;hatt;et	kléngt
mir	kléngen
dir	kléngt
si	kléngen

Preterite

ech	kloung
du	kloungs
hien;si;hatt;et	kloung
mir	kloungen
dir	kloungt
si	kloungen

Perfect

ech	hu geklongen
du	hues geklongen
hien;si;hatt;et	huet geklongen
mir	hu geklongen
dir	hutt geklongen
si	hu geklongen

Pluperfect

ech	hat geklongen
du	has geklongen
hien;si;hatt;et	hat geklongen
mir	hate geklongen
dir	hat geklongen
si	hate geklongen

Future I

ech	wäert kléngen
du	wäerts kléngen
hien;si;hatt;et	wäert kléngen
mir	wäerte kléngen
dir	wäert kléngen
si	wäerte kléngen

Future II

ech	wäert geklongen hunn
du	wäerts geklongen hunn
hien;si;hatt;et	wäert geklongen hunn
mir	wäerte geklongen hunn
dir	wäert geklongen hunn
si	wäerte geklongen hunn

Conjunctive

Compound Conjunctive II

ech	géif kléngen
du	géifs kléngen
hien;si;hatt;et	géif kléngen
mir	géife kléngen
dir	géift kléngen
si	géife kléngen

Conjunctive II Perfect

ech	hätt geklongen
du	häss geklongen
hien;si;hatt;et	hätt geklongen
mir	hätte geklongen
dir	hätt geklongen
si	hätte geklongen

Simple Conjunctive II

Imperative

Singular	kléng
Plural	kléngt

Verbs conjugated like kléngen

kléngen, ofkléngen, opkléngen, verkléngen,

Translations

Etymology

From Middle High German klingen, from Old High German klingan, from Proto-Germanic *klinganą. Cognate with German klingen, Dutch klinken, English clink. See: Middle High German 'klingen', Old High German 'klingan', Proto-Germanic '*klinganą', German, old spelling 'klingen', Dutch 'klinken', English 'clink'.