plautus – Latin adjective declension

Latin adjective forms of plautus

Adjective: plautus
Hyphenation:
Declension: First, Second

Nominative

Singular masc.plautus
Singular fem.plauta
Singular neut.plautum
Plural masc.plautī
Plural fem.plautae
Plural neut.plauta

Genitive

Singular masc.plautī
Singular fem.plautae
Singular neut.plautī
Plural masc.plautōrum
Plural fem.plautārum
Plural neut.plautōrum

Dative

Singular masc.plautō
Singular fem.plautae
Singular neut.plautō
Plural masc.plautīs
Plural fem.plautīs
Plural neut.plautīs

Accusative

Singular masc.plautum
Singular fem.plautam
Singular neut.plautum
Plural masc.plautōs
Plural fem.plautās
Plural neut.plauta

Ablative

Singular masc.plautō
Singular fem.plautā
Singular neut.plautō
Plural masc.plautīs
Plural fem.plautīs
Plural neut.plautīs

Vocative

Singular masc.plaute
Singular fem.plauta
Singular neut.plautum
Plural masc.plautī
Plural fem.plautae
Plural neut.plauta

Comparison

Sample Sentences

  • Plōtōs appellant Umbrī pedibus plānīs nātōs . . . unde et Maccius poēta, quia Umber Sarsinās erat, a pedum plānitiē initiō Plōtus, posteā Plautus coeptus est dīcī. (By the word plōtus the Umbrians call those born with flat feet . . . hence also the poet Maccius, being an Umbrian from Sarsinae and having flat feet, was at first called Plōtus, and then Plautus.) [1839 [8th century CE], Paulus Diaconus, edited by Karl Otfried Müller, Excerpta ex libris Pompeii Festi De significatione verborum, page 238:]

Etymology

From Proto-Italic *plautos (whence Oscan 𐌐𐌋𐌀𐌅𐌕𐌀𐌃 sg (plavtad, “sole of the foot or of a shoe”, abl.), Umbrian preplotatu, preplohotatu (“cruch, stamp down”, 3sg.ipv.II.)), from Proto-Indo-European *pl̥h₂-u-tós, from *pleh₂- (“flat”). Related to plaudō (“to strike, clap”).

Verbs referencing "plautus"

Italian Adjectives chiotto.

Translations