Noun: knífur
Gender: m
Declension:
Nominative
| Sg. Indef. | knífur |
| Sg. Def. | knífurinn |
| Pl. Indef. | knífar |
| Pl. Def. | knífarnir |
Genitive
| Sg. Indef. | knífs |
| Sg. Def. | knífsins |
| Pl. Indef. | knífa |
| Pl. Def. | knífanna |
Dative
| Sg. Indef. | kníf; knífi |
| Sg. Def. | knífnum |
| Pl. Indef. | knífum |
| Pl. Def. | knífunum |
Accusative
| Sg. Indef. | kníf |
| Sg. Def. | knífinn |
| Pl. Indef. | knífa |
| Pl. Def. | knífana |
Sample Sentences
Nouns inflected like knífur
snákur,
saumur,
eldhúshnífur,
steikarhnífur,
flaggdúkur,
kökuhnífur,
kóngshrókur,
dósahnífur,
gangráður,
vasaklútur,
vasahnífur,
eyrnalokkur,
strandsauðlaukur,
labbakútur,
rauðlaukur,
aðdáendahópur,
hrútspungur,
útsaumur,
vorlaukur,
dúkahnífur, etc. (List truncated at 20 nouns)
Etymology
From Old Norse knífr, from Proto-Germanic *knībaz (“knife”), from Proto-Germanic *knīpaną (“to pinch”), from Proto-Indo-European *ǵneybʰ- (“to pinch”). See: Old Norse Nouns '
knífr'.
Translations